ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

അധ്യായം 2: കൺമുന്നിലെ പ്രതിബിംബം

​നൈമിയോട് കൃത്യമായി കാര്യം എന്താണെന്ന് പറയാതെയാണ് ദേവരാഗ് അവളെയും കൂട്ടി ബൈക്കിൽ പാഞ്ഞത്. വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കാണുമ്പോൾ തന്നെ നൈമിക്ക് എന്തോ അപകടം മണത്തിരുന്നു. വഴിയിലുടനീളം അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ദേവരാഗ് മറുപടി നൽകിയില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമവും വെപ്രാളവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയുടെ കാഷ്വാലിറ്റിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് ദേവരാഗ് ബൈക്ക് നിർത്തി.

​വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ നൈമി ദേഷ്യത്തിലും ആശങ്കയിലുമായി അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. “ടാ ദേവാ… എന്താ പറ്റിയത്? കാര്യം പറയാതെ നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്? ആർക്കാ അപകടം?”

​അവളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാൻ ദേവരാഗ് തുനിയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ആശുപത്രിയുടെ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അവരുടെ സുഹൃത്തായ അരുൺ പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. ഡോക്ടർമാരുടെ കോട്ടണിഞ്ഞ അരുണിന്റെ മുഖത്തും വല്ലാത്തൊരു അമ്പരപ്പ് പ്രകടമായിരുന്നു.

​ദേവരാഗിനെ കണ്ടപാടെ അരുൺ ചോദിച്ചു, “നീ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എത്തിയോടാ? ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും വേഗത്തിൽ വന്നല്ലോ.”

​നൈമിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കി. “ആർക്കാടാ എന്ത് പറ്റിയെന്ന് നിങ്ങളെങ്കിലും ഒന്ന് പറയ്! എന്നെ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കാതെ.”

​അരുൺ നൈമിയെ ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് ദേവരാഗിന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു, “നൈമി… നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കുട്ടിക്ക് റോഡിൽ വെച്ച് വലിയൊരു ആക്സിഡന്റ് പറ്റി. അത് കണ്ട് ഇവൻ (ദേവരാഗ്) തന്നെയാണ് അവളെ ഈ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചത്. അടിയന്തിരമായി എന്നെ വിളിച്ച് കാര്യം പറയുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, നീ ദേവന്റെ കൂടെ സുരക്ഷിതയായി ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടും ഇവന് വിശ്വാസം വരാത്തത് പോലെയായിരുന്നു. അതാ നിന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്. വാ ടാ, ഞാൻ ആ കുട്ടിയെ കാണിച്ചു തരാം. നേരിട്ട് കണ്ടാൽ നൈമി തന്നെയല്ലേ ഇതെന്ന് ആരും സംശയിച്ചുപോകും!”

​അരുണിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നൈമിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. തന്നെപ്പോലെ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയോ? അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവരെ പിന്തുടർന്നു. അരുൺ അവരെ കൂട്ടി കാഷ്വാലിറ്റിക്ക് ഉള്ളിലെ പ്രത്യേക റൂമിലേക്ക് നടന്നു. വെളുത്ത വലിയ കർട്ടൻ മാറ്റി അവർ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവിടെയുള്ള ബെഡിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ആ സമയം നോക്കി ഒരു നഴ്സ് വന്ന് ആ കുട്ടിക്ക് അടുത്ത ട്രിപ്പ് ഇട്ടു. പോകുന്ന വഴിയിൽ അവർ അരുണിനോട് പറഞ്ഞു, “ഡോക്ടർ, ബോധം വരാൻ കുറച്ചു സമയം കൂടി എടുക്കും. ഭാഗ്യത്തിന് കാര്യമായിട്ടുള്ള മറ്റ് പരിക്കുകളോ കുഴപ്പങ്ങളോ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ഈ ട്രിപ്പ് തീരുമ്പോൾ ഒന്ന് വന്ന് പറയണേ, ഞാൻ നഴ്സിംഗ് റൂമിൽ ഉണ്ടാകും.”

​”ശരി സിസ്റ്റർ, താങ്ക്സ്,” അരുൺ പറഞ്ഞു.

​നഴ്സ് പുറത്തേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റൂമിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. നൈമിയും ദേവരാഗും പതുക്കെ ആ ബെഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ നൈമി വല്ലാതെ ഞെട്ടിപ്പോയി, അവൾ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നു. ഒരടി പുറകോട്ട് വെച്ച് അവൾ സ്വന്തം വായിൽ കൈ അമർത്തി.

​ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അത് താൻ തന്നെയായിരുന്നു! കണ്ണുകൾ, മൂക്ക്, ചുണ്ടുകൾ, നെറ്റിത്തടം… എല്ലാം കൃത്യം നൈമിയെപ്പോലെ തന്നെ. കൺമുന്നിൽ ഒരു കണ്ണാടി വെച്ചതുപോലെ തന്റെ പ്രതിബിംബം ദാ വേറൊരു രൂപത്തിൽ കിടക്കുന്നു. കണ്ണ് കൊണ്ട് കണ്ടിട്ടും സ്വന്തം മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ നൈമിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ ബെഡിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി ആ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

​വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വ്യത്യാസം കണ്ടു; അവളുടെ ഇടത്തെ കവിളിൽ കറുത്തൊരു ചെറിയ മറുകുണ്ട്. അത് നൈമിക്കില്ല. പിന്നെ വസ്ത്രധാരണത്തിലും വലിയ മാറ്റമുണ്ട്. ജിൻസും ടോപ്പും ധരിച്ചു നടക്കുന്ന നൈമിയെപ്പോലെയല്ല അവൾ കിടക്കുന്നത്. സാധാരണ ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി ധരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ലളിതമായ വസ്ത്രമാണ് അവളുടെ മേലുള്ളത്. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ നൈമിയുടെ കണ്ണ് ഉടക്കിയത് ആ പെൺകുട്ടിയുടെ നെറ്റിയിലാണ്. അവിടെ പടർന്നു കിടക്കുന്ന ചുവന്ന സിന്ദൂരം!

​അവൾ വിവാഹിതയാണ്! കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി. നൈമിയുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ‘അപ്പൊ ഇവളുടെ ഭർത്താവ് എവിടെ? ഭാര്യയ്ക്ക് ഇത്രയും വലിയൊരു അപകടം പറ്റിയിട്ടും അയാൾ ഇത് വരെ എന്താ അന്വേഷിച്ചു വന്നില്ലേ? അതോ ഇവർക്ക് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ആർക്കെങ്കിലും അപകടം പറ്റിക്കാണുമോ?’

​അതേ സമയം നൈമിയുടെ മനസ്സ് വലിയൊരു ആലോചനയിലേക്ക് കാടു കയറുകയായിരുന്നു. തന്റെ അതേ മുഖമുള്ള ഒരു കുട്ടി. കണ്ടിട്ട് തന്റെ അതേ പ്രായവും തോന്നിക്കുന്നു. വസ്ത്രധാരണത്തിലും ആ മറുകിലും മാത്രമാണ് ചെറിയൊരു വ്യത്യാസമുള്ളത്. ‘അപ്പൊ ഇവൾ എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരിയാണോ? എനിക്ക് ഇരട്ടസഹോദരി ഉണ്ടായിരുന്നുവോ? അത് എന്തുകൊണ്ടാണ് അച്ഛനും അമ്മയും എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്?’

​നൂറിലധികം ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ വന്ന് നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ആലോചിക്കുംതോറും അഴിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഉരക്കുടുക്കിലേക്ക് തന്റെ ജീവിതം ചെന്നു വീഴുന്നത് പോലെയാണ് നൈമിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത അവളിൽ പടർന്നു.

​അതേ സമയം ദേവരാഗും അരുണും ഒരേ മുഖമുള്ള രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെ മാറി മാറി നോക്കുന്ന അമ്പരപ്പിലായിരുന്നു. അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു അത്. നൈമി ബെഡിനരികിൽ നിർജീവമായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ദേവരാഗ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് നൈമിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ബോധം ഉണ്ടായത് തന്നെ. അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

​”നൈമി… നിനക്ക് വേറെ ഏതെങ്കിലും സഹോദരി ഉള്ളതായി നിനക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ? വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും എപ്പോഴെങ്കിലും ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” ദേവരാഗ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​ഇല്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ നൈമി പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പെൺകുട്ടിക്ക് ബോധം വരാതെ ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനോ ചോദിച്ചറിയാനോ അവർക്ക് മുന്നിൽ വഴിയില്ലായിരുന്നു.

​’ഒരേ മുഖമുള്ള രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ… ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കും? അപ്പൊ ഈ കുട്ടി ഇത്രയും നാൾ എവിടെയായിരുന്നു? ഞങ്ങളുടെ കൂടെ അനാഥാലയത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതോ മറ്റാരെങ്കിലും ദത്തെടുത്തതാണോ?’ ഇതൊക്കെ കൃത്യമായി അറിയണമെങ്കിൽ തങ്ങൾ വളർന്ന ആ അനാഥാലയം വരെ പോയി പഴയ രജിസ്റ്ററുകൾ ഒക്കെ ഒന്ന് പരിശോധിക്കണമെന്ന് നൈമിയും ദേവരാഗും മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.

​പെട്ടെന്നാണ് ആ ബെഡിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കം കേട്ടത്. അവർ മൂന്നുപേരും ഒരേസമയം അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ആ പെൺകുട്ടി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറക്കുകയാണ്. വെളിച്ചം കണ്ണുകളിലേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു. പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെന്നുനിന്നത് ദേവരാഗിന്റെ മുഖത്താണ്.

​പിന്നീട് അവിടെ സംഭവിച്ചത് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു! ബോധം തെളിഞ്ഞു വന്ന പാടെ, ആ പെൺകുട്ടി ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഒരൊറ്റ ഓട്ടത്തിന് വന്ന് ദേവരാഗിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു!

​അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് വിളിച്ചു: “ന്റെ കുട്ടേട്ടാ…”

​അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയവും ആശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു. “എത്ര നേരമായി ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിയാമോ? എന്നെ തനിച്ചാക്കി എങ്ങോട്ടാ പോയത്?” അവൾ കരച്ചിലിനിടയിലും എന്തൊക്കെയോ പരിഭവങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, ദേവരാഗിന് അവൾ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കാൻ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടായ ഈ കെട്ടിപ്പിടുത്തവും വിളിപ്പേരും കേട്ട് ദേവരാഗിന്റെ ‘കിളി മൊത്തത്തിൽ പോയ’ അവസ്ഥയായിരുന്നു! അവൻ ഇരു കൈകളും വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അമ്പരന്നു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ തല തിരിച്ച് നൈമിയെ നോക്കി.

​നൈമിയുടെ മുഖം അപ്പോഴേക്കും കറുത്തു ഇരുണ്ടിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ ദേവരാഗിന്റെ അടുത്തുനിന്നും മാറി, ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ പാകത്തിൽ അവളുടെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നു. തന്നെപ്പോലെയുള്ള ആ പെൺകുട്ടി തന്റെ കാമുകനെ (അല്ലെങ്കിൽ സുഹൃത്തിനെ) ‘കുട്ടേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേർത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ട് നൈമിയുടെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു…

​(തുടരും…)