ഒരേ മുഖങ്ങൾ കഥ പറയുമ്പോൾ അധ്യായം 4: ഇരുട്ടിലെ ചരടുവലികൾ

അധ്യായം 1: ആറാട്ടുകാവിലെ താമര

അധ്യായം 4: ഇരുട്ടിലെ ചരടുവലികൾ

​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അരുണിന്റെ കാർ വീണ്ടും ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. കാറിന്റെ ജനാല ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും നൈമിയുടെ മനസ്സിൽ ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ ആ വന്യമായ മുഖമായിരുന്നു. തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ പക വെറുമൊരു ദേഷ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ‘എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ച് അർദ്ധരാത്രിയിൽ വാർഡനെ വിളിച്ച ആ അജ്ഞാതൻ ആരായിരിക്കും? ആ ഫോൺ കോൾ വന്നതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയാണല്ലോ തന്നെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടത്.’ നൈമി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗിലേക്ക് ഒന്നുക്കൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

​അവളുടെ അസ്വസ്ഥത മനസ്സിലാക്കിയ അരുൺ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “നൈമി… നീ ഒത്തിരി ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നുണ്ട്. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയത് ഓർത്തു നീ വിഷമിക്കേണ്ടടാ. തത്കാലം നിനക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാം. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമാ. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകാത്തത് മറ്റൊന്നാണ്…”

​നൈമി പതുക്കെ തല തിരിച്ചു അവനെ നോക്കി. “എന്താടാ?”

​”അല്ല… ആ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുന്ന പെൺകുട്ടി… അവൾ നിന്നെ ‘പൊന്നു’ എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ? നീ പോലും മറന്നുപോയ നിന്റെ ആ പഴയ വിളിപ്പേര് അവൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം? അവൾ നിന്റെ ഇരട്ടസഹോദരി തന്നെയല്ലേ? മാത്രമല്ല, അവൾ ദേവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ‘കുട്ടേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ അവന്റെ ഭാവം നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ? ദേവന് അവളെ മുൻപേ അറിയാവുന്നത് പോലെ തോന്നി എനിക്ക്. അവൻ എന്തൊക്കെയോ നമ്മളിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.” അരുണിന്റെ വാക്കുകൾ നൈമിയുടെ മനസ്സിലെ സംശയങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടി.

​അവൾ ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. “എനിക്കറിയില്ലടാ അരുൺ. എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് എന്റെ തല പുകയുകയാണ്. കുട്ടിക്കാലത്ത് അനാഥാലയത്തിന്റെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വളരുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു സഹോദരി ഉണ്ടെന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു, അവൾ എനിക്ക് അന്യയല്ലെന്ന്. എന്തായാലും ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നിട്ട് വേണം ദേവനോട് ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ.”

​കാർ ആശുപത്രിയുടെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വന്ന് നിന്നു. നൈമിയും അരുണും വേഗത്തിൽ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി കാഷ്വാലിറ്റി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. സമയം പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയുടെ വലിയ കോറിഡോറുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്യൂട്ടിയിലുള്ള ഒന്നോ രണ്ടോ നഴ്സുമാരും സെക്യൂരിറ്റിക്കാരും മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്.

​അവർ വേഗം ആ പെൺകുട്ടി കിടക്കുന്ന സ്പെഷ്യൽ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തി. വാതിൽ പതുക്കെ തള്ളിത്തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയ നൈമിയും അരുണും ഒരേസമയം ഞെട്ടിപ്പോയി!

​അവിടെ ബെഡ് ശൂന്യമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു! ആ പെൺകുട്ടിക്ക് ഇട്ടിരുന്ന ഡ്രിപ്പിന്റെ ട്യൂബുകൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട് തറയിൽ ചോര തുള്ളികളോടെ കിടക്കുന്നു. മുറിയിലാകെ വസ്ത്രങ്ങളും മരുന്നുകളും വലിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊക്കെ ഉപരി, ആ റൂമിൽ അവൾക്ക് കാവലിരിക്കേണ്ട ദേവരാഗിനെ അവിടെ ഒങ്ങും കാണാനില്ലായിരുന്നു!

​”ദേവാ…! ദേവാ… നീ എവിടെയാടാ?” അരുൺ മുറിക്കുള്ളിലെ ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. പക്ഷേ അവിടെയൊന്നും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​നൈമിയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഓടി പുറത്തേക്ക് വന്ന് ഡ്യൂട്ടി നഴ്സിനോട് ചോദിച്ചു, “സിസ്റ്റർ… ആ റൂമിൽ കിടന്ന പേഷ്യന്റും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളും എവിടെ? അവർ എങ്ങോട്ടാ പോയത്?”

​ആ നഴ്സ് ഫയലിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “അയ്യോ! അവർ അവിടെയില്ലേ? ഡോക്ടർ അരുൺ പോയതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ ആ കുട്ടിയെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാൻ വേണ്ടി ചിലർ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളാണ് (ദേവരാഗ്) ഡിസ്ചാർജ് പേപ്പറിൽ ഒപ്പിട്ടത്. അവർ ആ കുട്ടിയെയും കൂട്ടി വലിയൊരു കറുത്ത കാറിൽ ഇപ്പൊഴാ ഇറങ്ങിപ്പോയത്. ആ കുട്ടിക്ക് ബോധം പൂർണ്ണമായി വീണിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അവർ നിർബന്ധപൂർവ്വം കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.”

​”എന്ത്? ദേവൻ അവളെയും കൂട്ടി പോയെന്നോ? ആരോടൊപ്പം?” നൈമിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഫോണെടുത്തു ദേവരാഗിനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ ഫോൺ ‘സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ്’ ആയിരുന്നു. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.

​”അവൻ ചതിച്ചു… ദേവൻ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു!” നൈമി തറയിലിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. “അവന് അവളെ മുൻപേ അറിയാമായിരുന്നു അരുൺ. എന്നിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ മറയ്ക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ അവളെയും കൂട്ടി ഇവിടുന്ന് കടന്നുകളഞ്ഞത്.”

​അരുൺ അവളെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “നീ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്താതെ നൈമി. ദേവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവനെ ആരെങ്കിലും ഭീഷണിപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുപോയതാണെങ്കിലോ? നമുക്ക് സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം.”

​അരുൺ ഡോക്ടറായതുകൊണ്ട് തന്നെ സെക്യൂരിറ്റി റൂമിൽ ചെന്ന് സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കാൻ അവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സാധിച്ചു. മോണിറ്ററിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ പുറകോട്ട് ഓടിച്ചു നോക്കിയ അവർ ഒടുവിൽ ആ കാഴ്ച കണ്ടു.

​ആശുപത്രിയുടെ പിൻവാതിലിലൂടെ രണ്ടുപേർ ചേർന്ന് ബോധമില്ലാത്ത ആ പെൺകുട്ടിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് വരികയാണ്. അവരുടെ തൊട്ടുപുറകിലായി തലയിൽ തൊപ്പി ധരിച്ചുകൊണ്ട് ദേവരാഗ് നടന്നു വരുന്നുണ്ട്. അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും ഭയന്നു വിറച്ചാണ് അവൻ നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. അവരെ സ്വീകരിക്കാനായി പുറത്ത് ഒരു ആഡംബര കറുത്ത കാർ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​ആ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് പതുക്കെ താഴ്ന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുടെ മുഖം കണ്ടതും നൈമി അത്ഭുതം കൊണ്ട് വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു! നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി അണിഞ്ഞ, പ്രായമായ ആ സ്ത്രീ… അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, കഥയുടെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ട, ആറാട്ടുകാവിലെ പഴയ കോവിലകത്തെ സരോജ തമ്പുരാട്ടി ആയിരുന്നു അത്!

​”ഇത്… ഇവർ ആരാണ് അരുൺ? ഇവർക്ക് എങ്ങനെ എന്റെ ദേവനെ അറിയാം? ഇവർ എന്തിനാണ് ആ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?” നൈമിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അരുണിനും മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​അപ്പോഴാണ് കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിലിരുന്ന മറ്റൊരു വ്യക്തി കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി ദേവരാഗിനെ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റാൻ തുടങ്ങിയത്. സിസിടിവി ക്യാമറയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല… ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ ‘മരിച്ചുപോയി’ എന്ന് പറഞ്ഞ ആ മകനായിരുന്നു അത്! ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്ന് നാട്ടുകാരെ വിശ്വസിപ്പിച്ച അവൻ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവനോടെയുണ്ട്! അവൻ സരോജ തമ്പുരാട്ടിയുടെ വിശ്വസ്തനായ കൂട്ടാളിയായിരുന്നു!

​കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയെന്ന് നൈമിക്ക് മനസ്സിലായി. ഹോസ്റ്റൽ വാർഡനും, അവരുടെ മകനും, സരോജ തമ്പുരാട്ടിയും ചേർന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ വലിയൊരു കെണിയിലാണ് താനും ആ നിഗൂഢ പെൺകുട്ടിയും അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞ ‘പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനായ മകൻ’ ഈ കാണുന്ന ആളാണോ? അതോ ഇതിന് പിന്നിൽ അതിലും വലിയൊരു കൊട്ടാരരഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ?

​പെട്ടെന്നാണ് നൈമിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്നും മെസ്സേജ് വന്നത്. അവൾ വേഗം ഫോൺ തുറന്നു നോക്കി.

​അതിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു:

​”നിന്റെ സഹോദരിയെയും കാമുകനെയും ജീവനോടെ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നേരം പുലരുന്നതിന് മുൻപ് ആറാട്ടുകാവിലെ പഴയ കോവിലകത്തേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് വരിക. പോലീസിനെയോ സുഹൃത്തുക്കളെയോ കൂട്ടിയാൽ… മൂന്നിന്റെയും ശവമായിരിക്കും നിനക്ക് കിട്ടുക!”

​മെസ്സേജ് വായിച്ചതും നൈമിയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. ഫോൺ താഴേക്ക് വീണു. തന്നെ ഇത്രയും നാൾ വളർത്തിയ അനാഥാലയത്തിന്റെ രേഖകളും, തന്റെ യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കളുടെ നിഗൂഢതയും കിടക്കുന്നത് ആ കോവിലകത്താണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അരുണിനെ നോക്കി.

​”അരുൺ… എനിക്ക് ഇപ്പൊത്തന്നെ ആറാട്ടുകാവിലേക്ക് പോകണം. എന്റെ സഹോദരിയെയും ദേവനെയും എനിക്ക് രക്ഷിക്കണം. എന്റെ ചോരയുടെ വില എന്താണെന്ന് ആ കോവിലകത്തെ തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു കൊടുക്കും!” നൈമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ കത്തുന്ന പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിയായിരുന്നു.

​പുറത്ത് നേരം പുലരാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇരുണ്ട ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ നൈമി ആറാട്ടുകാവിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, കോവിലകത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ ആ പൂച്ചക്കണ്ണുകൾ അവൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

​(തുടരും…)