Author: Maya Devi

മരിച്ച മനസ്സുകളെ കുഴിച്ചു മൂടാനായ് മനോഹരമായ ഖബറൊന്നുണ്ടാക്കണം. പത്നിതന്നോർമ്മയ്ക്ക് ഷാജഹാൻ നിർമ്മിച്ച താജ്മഹലിനെപ്പോലെ മനോഹരമായൊന്ന്. തേങ്ങുന്ന മനസ്സുകളുടെ തേങ്ങലിന്നലയൊലികൾ പുറത്തേയ്ക്കെത്താതിരിയ്ക്കാനായ് ബന്ധിച്ചിടേണം ഖബറിനെ മന്ത്രച്ചരടിനാൽ സസൂകഷ്മം. സ്വപ്നങ്ങളിനിയും കാണാതിരിക്കാനായ് മനോരാജ്യങ്ങളിൽ മടങ്ങാതിരിക്കാനായ് മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ തൻ മുനയാൽ കുത്തിനോവിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. നൊന്തു പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞവസാനം ഖബറിനുള്ളിലവ നിശബ്ദരാകും സ്വപ്നം കാണാൻ പോലും മറന്ന് സ്വപ്നാടകരെപ്പോലങ്ങു വസിക്കും.

ഒരു പനിനീർപ്പൂവിന്റ പരിമളം പോലെന്റെ കപോലങ്ങൾ ലോലമായ് തഴുകിത്തലോടിക്കടന്നുപോമീ മന്ദമാരുതൻ തന്നുടെയുറവിടമെവിടാകാം. എന്നെ നിനച്ചെന്റെ പ്രിയനിൽനിന്നുതിരുന്നയോരോരോ ശ്വാസനിശ്വാസവുമാകുമോ?. പ്രാണനെപ്പോലെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടാകാം. അതാകാമീ നിശ്വാസത്തിനുള്ളം കുളിർപ്പിക്കുമൂഷ്മാവ്. കരളിലോ നിറയെ കനവുകളാകാം അതാകാമീ പരിമളത്തിന്നു നിദാനം.

മൗനത്തിൽ മൂടുപടമണിഞ്ഞിടുന്നു ചിലർ മൂടുപടമതങ്ങു മാറ്റിയാലോ അറിയാതെ തന്നെ വാചാലരായ് മാറിയേക്കാം ഞാനെൻ മൗനത്തിൽ മൂടുപടമഴിച്ചുവെന്നാൽ പണ്ഡിതനല്ല പാണ്ഡിത്യം പ്രസംഗിച്ചിടാനായ്. സുഭാഷിതമോതുവാൻ ഞാൻ പ്രവാചകനുമല്ല. ഒരുപക്ഷേ ഞാനൊരു വിമതനായേയ്ക്കാം. ആർത്തലച്ചു വരും തിരമാലകൾ പാറക്കൂട്ടത്തിലിടിച്ചു ചിതറുന്നതുപോലെൻ വാചാലത കാതുകളെ പ്രഹരിച്ചേയ്ക്കാം. ചില്ലുപാത്രം തറയിലെറിഞ്ഞുടയ്ക്കുന്നയൊച്ചപോലെയതു കാതുകളെ തുളച്ചേയ്ക്കാം. ഉരുകിത്തിളയ്ക്കുന്നയീയം കാതുകളിലൊഴിക്കും പോലെയസ്വസ്ഥമായേക്കാം. കുപ്പിവളകിലുക്കം പോലെയതിനു മാധുര്യമുണ്ടാകില്ല. മൂർച്ചയേറിയ ഈർച്ചവാളിനാലെന്റെ നാവരിഞ്ഞുവീഴ്ത്താനായിരം കൈകൾ മുന്നോട്ടു വന്നേക്കാം. അതിനാൽ ഞാനെന്റെ മൗനത്തിൻ വാല്മീകത്തിൽ തന്നെ അഭിരമിച്ചിടട്ടെ.

ഞാൻ രാഷ്ട്രീയമെഴുതാത്തത്തിനാലാകാം എന്നെ നക്സലൈറ്റെന്നു മുദ്ര കുത്താത്തത്. ഞാൻ മതമെഴുതാത്തതുകൊണ്ടാകാം എന്നെ തീവ്രവാദിയാക്കാത്തത്. ഞാൻ ജാതി എഴുതാത്തതുകൊണ്ടാകാം എന്നെ അടിയാളനാക്കാത്തത്. ഞാൻ പ്രണയവും, വിരഹവും ജീവിതത്തിന്റെ ചവർപ്പും, മധുരവും എഴുതുന്നതുകൊണ്ടാകാം എന്നെ സ്മാർത്ത വിചാരത്തിനു വിധേയനാക്കുന്നത്. എനിയ്ക്കു ശരി എന്നു തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നതാകാം ഞാൻ ഭ്രാന്തനെന്ന ഓമനപ്പേരിന്നുടയവനായത്.

അർഹരല്ലാത്തോർക്കു  സ്നേഹം വിളമ്പുവാൻ വ്യഗ്രത കാട്ടുന്ന വിഡ്ഢികളേ നിങ്ങൾ വിഡ്ഢിത്തമങ്ങു തിരിച്ചറിഞ്ഞീടൂ കൊട്ടിയടച്ചിടൂ ഹൃദയത്തിൻ വാതിലുകൾ.

മരണമേ നീയെന്നെ പുൽകുന്ന നേരത്തു കനിവിന്റെ കാണികയല്പം ബാക്കി വയ്ക്കേണമേ. അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ മരുന്നിന്റെ മണത്തിൽ കറുപ്പായി നീയെന്നെ കൂട്ടാൻ വരരുതേ. വെളിച്ചത്തെ എന്നും പ്രണയിച്ചിരുന്ന ഞാൻ, ഈ വെളിച്ചത്തിൻ പ്രഭയിൽ മനുഷ്യൻ പരക്കം പാഞ്ഞീടുമ്പോൾ ആ പാച്ചിലിൻ ഗതിയ്ക്കോ തടസ്സമായീടാതെ ഏകാന്തതയുടെ തോഴിയായിരുന്ന ഞാൻ ഏകയായ്ത്തന്നെ കടന്നു പോകട്ടെ.

എനിയ്ക്കു നല്കാൻ നിന്റെ കൈയിലൊരിയ്ക്കലും വറ്റാത്ത നീരുറവയുണ്ടോ സ്നേഹവും കരുതലും മാത്രം അണപൊട്ടിയോഴുകുന്നയമൂല്യമാമൊരു നീരുറവ.

നടന്നു തീർത്ത വഴികളിലൊക്കെയും നടനവൈഭവമേറിയ മുഖങ്ങൾ. കളങ്കമില്ലാത്ത പുഞ്ചിരി കണ്ടതു ശിശുക്കളാം പൂക്കളിൽ മാത്രം. നടീനടന്മാർ നിറഞ്ഞാടുന്നൊരു നാട്യഗൃഹമോ ഭൂമിയിത്. മനസ്സിനെയാനന്ദിപ്പിക്കാൻ തേടിയ വഴികളൊക്കെയും മനസ്സിനെ നോവിച്ചപ്പോൾ മടുത്തു മനസ്സ് സ്വയം മരണം വരിച്ചു. മരിച്ച മനസ്സുമായ് ജീവിക്കുന്ന ഒരുകൂട്ടം ജീവച്ഛവങ്ങളുടെ കൂടി ഭൂമിയിത്. ആയുസ്സുമൊത്തം പരിചാരികയെപ്പോലെ പരിസേവ ചെയ്തിട്ടും പരാതി തീരാത്ത കുടുംബബന്ധങ്ങളിൽപ്പെട്ട് പരാതി പോലും പറയുവാനാകാതെ പകച്ചു നിൽക്കുന്ന പാവം പതിസേവകരുടെ കൂടി ഭൂമിയിത്.

എനിയ്ക്കു മുറിയണം വല്ലാണ്ടു മുറിയണം. പ്രണയത്തിൽ മുറിയണം, സ്നേഹത്തിൽ മുറിയണം, വാത്സല്യത്തിൽ മുറിയണം, ഏകാന്തതയിൽ മുറിയണം. മുറിവുകളുടെ അഭാവത്തിലീ ജീവിതമേനിക്കസഹ്യമാകുന്നു. ആഴമേറിയ മുറിവുകളുടെ നോവെന്നെ ജീവിക്കുന്നിപ്പോഴുമെന്നോർമ്മപ്പെടുത്തും. ശിരസ്സിലോ ഭാരം ഞാൻ പേറുന്നേയില്ല. എൻ മനസ്സിന്റെ ഭാരം സഹിക്കുവാനും വയ്യ. എന്നാത്മസംഘർഷങ്ങളെ അടുത്തങ്ങറിയുവാൻ, തളരുന്ന തനുവിതിനെയണച്ചു പിടിക്കുവാൻ, എൻ ഉള്ളിലായാളുന്ന തീയെയണയ്ക്കുവാൻ, നീറുന്ന മുറിവുകളെ ഊതിയാറ്റീടുവാൻ, എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാരം പകുത്തങ്ങു വാങ്ങുവാൻ എന്നെയറിയുന്ന ഒരു ചുമടുതാങ്ങി വേണം.

പ്രണയത്തെ എഴുതുവാൻ ഭയമാണെനിക്ക്. ഞാൻ പ്രണയത്തിലാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചാലോ. വിരഹത്തേയെഴുതാനും ഭയപ്പാടുണ്ടെനിക്ക്. ഞാൻ വിരഹിണിയായങ്ങു ചിത്രീകരിക്കപ്പെടും. സദാചാരബോധത്തിൻ തലപ്പത്തു നിൽക്കുന്ന മലയാളമനസ്സുകളെ ഭയമാണെനിക്ക്. വിരക്തിയെക്കുറിച്ചങ്ങെഴുതിയോ പോയാലോ തലയ്ക്കു വെളിവില്ലയെന്ന സഹതാപം. ഭക്തിയാൽ നാമസങ്കീർത്തനം ചെയ്തെന്നാൽ വ്യക്തമായിട്ടും എന്നെ ആൾദൈവമാക്കിടും. ഭക്തരെക്കൊണ്ടെൻ മുറ്റം നിറഞ്ഞിടും. പത്തുപൈസയ്ക്കും പിന്നെ മുട്ടില്ലൊരിയ്ക്കലും. കാഴ്ചവസ്തുക്കളാലെന്നെയോ മൂടിടും. കാതങ്ങളോളമെൻ ഖ്യാതി പരന്നിടും. പിന്നെ കാലങ്ങളോളം ഞാനെശസ്വിയായ് തീർന്നിടും. അയ്യയ്യോ… മനുഷ്യനായ് ജനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ മനുഷ്യനായ് തന്നെ മരിക്കാൻ കഴിയട്ടെ.