കവിത : ചിതറുന്ന മനസ്സ് നോവുന്നു നോവുന്നു പിടയുന്നു പിടയുന്നൊരീ മനസ്സ് മനുഷ്യന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ പിടിയുന്നൊരാ ഇളം മനസ്സ് ജീവിതമാകുന്ന…

പാകി, പരിപാലിച്ച് വളർത്തിയെടുക്കുമ്പോഴാണ് വിളവുണ്ടാകുന്നത്, തനിയെ രൂപപ്പെടാനുള്ളശേഷി എല്ലാറ്റിനുമുണ്ടാകില്ല, താങ്ങ് വേണ്ടവയ്‌ക്കെല്ലാം യഥാസമയത്ത് വേണ്ടത് ലഭിക്കണം, അല്ലാത്തവയെല്ലാം എങ്ങനെയെങ്കിലും വളരുകയേയുള്ളൂ.…

നിർഭാഗ്യങ്ങളുടെ നിഴൽ വീണ് മങ്ങിപ്പോയൊരെൻ ഭൂതകാലത്തിന് എന്റെയും നിന്റെയും ജീർണ്ണ സ്വപ്‌നങ്ങളുടെ ഗന്ധം…

എന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താൽ ഞാനിടയ്ക്കൊക്കെ വിഷാദത്തിന്റെ പരുക്കൻ ഭിത്തികളിൽ ചെന്നിടിച്ചു വീഴാറുണ്ട്… അന്നേരം മൗനം കൊണ്ടൊരു മുഖാവരണമണിഞ്ഞ് കാഴ്ചകൾക്കും കേൾവിക്കും…

പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ജീവിതം നമ്മളെ അലസരാക്കി മാറ്റും, പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ജീവിതമാണെങ്കിൽ മൊത്തത്തിൽ ജീവിതം മടുക്കുകയും ചെയ്യും, രണ്ടും…

നിന്റെ മൗനത്തിന്റെ കൂർത്ത ചില്ലുകൾ കൊണ്ടാണ് ഇനിയുമുണങ്ങാത്ത മുറിവുണ്ടായതും.. മുറി കൂടാത്ത മുറിവായ് ഞാൻ മാറിയതും…!