Author: Kavalloore Muraleedharan

അയാൾക്ക്‌ എന്നെ തീരെ ഇഷ്ടമല്ല, എനിയ്ക്കും ഏതാണ്ട് അങ്ങനെത്തന്നെയൊക്കെത്തന്നെ. ഇനിയിപ്പോ ഈ വയസ്സാംകാലത്ത് കാലുപിടിച്ചൊന്നും ജീവിക്കാൻ എന്നെ കിട്ടുകയില്ല. എനിക്കാരുടെയും ഔദാര്യങ്ങളോ സഹായങ്ങളോ വേണ്ടാതാനും. എനിക്കൊരു നല്ല ജോലിയുണ്ട് അതുമതി എനിക്കാരുടെയും മുമ്പിൽ കൈനീട്ടാതെ ജീവിക്കാൻ. ജോലിയില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങൾ കൈനീട്ടിയെന്നു വരും, അതവരുടെ ഗതികേട്, അല്ലാതെന്ത് പറയാൻ. ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അടിമയായിരിക്കാൻ എന്നെക്കിട്ടില്ല, ഞാൻ എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ നന്നായി ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ്. എവിടെപോകുന്നു വരുന്നു എന്നൊന്നും ബോധിപ്പിക്കാൻ എന്നെക്കിട്ടില്ല, പറയാൻ സൗകര്യവുമില്ല. അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടല്ലോ ഇഷ്ടമുള്ളയിടങ്ങളിൽ ഒക്കെ പോകുന്നതും വരുന്നതും. അപ്പോൾ പിന്നെ ഞാൻ എന്റെ ടൂർ ഡയറി സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയാൻ, അത് വീടിന്റെ മൂലയിൽ ഒരു നോട്ടീസ് ബോർഡിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കണം എന്ന് പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് അധികാരം. നിങ്ങളെ ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്യാറില്ല, നിങ്ങൾ എന്നെയും ചോദ്യം ചെയ്യരുത്, അത് ദുഃസ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, നിങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നു കയറുന്നില്ല, നിങ്ങളും കടന്നു വരരുത്. ഒന്നും ഒളിച്ചു…

അയാൾ അങ്ങനെയാണ്. നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ പെട്ടിയെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു, രാവിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾത്തന്നെ കൊണ്ടുപോകും. പെട്ടികൾ അവിടെ വെച്ച് ജോലിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വൈകീട്ട് ഏഴ് മണിയോടെ ഓഫീസിന് അടുത്തുള്ള എയർപോർട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെടും. തിരക്കിലൂടെ മുറിയിലേയ്ക്കും വീണ്ടും തിരിച്ചു എയർപോർട്ടിലേയ്ക്കും പോകുമ്പോൾ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ പെട്ടേക്കാം, അതൊഴിവാക്കാനാണ്. രാത്രി പത്തിന് പുറപ്പെടുന്ന വിമാനത്തിൽ കയറിയാൽ, ചെറിയ ഒരു ഉറക്കം കഴിയുമ്പോൾ അതിരാവിലെ നാട്ടിൽ ചെന്നിറങ്ങാം. ലീവിൽ ഒരു ദിവസം ലാഭം. സത്യത്തിൽ ലാഭമൊന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല, ഉറക്കക്ഷീണം ആ ദിവസം കൊണ്ടുപോകും. സാങ്കേതികവിദഗ്ധനായ അയാൾ പലപ്പോഴും മരുഭൂമിയുടെ നടുവിലുള്ള വലിയ പദ്ധതികളിലേയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരാറുണ്ട്. അയാൾ മുമ്പേ മാനേജരോട് പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു, ഇന്ന് രാത്രി താൻ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോവുകയാണ്, അത്തരം ജോലികൾക്കൊന്നും തന്റെ പേരിടരുത്. നാട്ടിൽ അച്ഛന് സുഖമില്ല, ഇന്നത്തെ വിമാനത്തിൽതന്നെ പുറപ്പെടണം. മരുഭൂമിയിലേയ്ക്ക് പോയാൽ എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചെത്തുക എന്നറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ പണി വേഗം തീരാം, ചിലപ്പോൾ രാത്രിയാകാം, ചിലപ്പോൾ പാർട്സ് വരാൻ…

വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ തീരുമാനം. ഇതിനുമുമ്പ്‌ കൊല്ലൂരിൽ ഒരു തവണ മാത്രമേ പോയിട്ടുള്ളൂ. അവധിയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ പലപ്പോഴും കരുതും, കൊല്ലൂരിൽ പോകണം, എന്തോ നടക്കാറില്ല. ഒരു തവണ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തതുമാണ്. വളരെ ചെറിയ അവധിയ്ക്ക് വരുന്നതിന്റെ കുഴപ്പമാണ്, എത്തേണ്ടയിടത്തൊന്നും പലപ്പോഴും എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയാറില്ല. കൊല്ലൂരിൽ പോയില്ലെങ്കിലും അമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം എപ്പോഴും തനിക്കൊപ്പമുണ്ടെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. ഒരു ധ്യാനംപോലെ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രാർത്ഥനപോലെ താൻ എഴുതുന്ന ഓരോ വരിയും അമ്മ എഴുതിക്കുന്നതുതന്നെയാണെന്ന് അയാൾക്കുറപ്പുണ്ട്. അതിനാൽ വന്നിറങ്ങിയ അന്നുതന്നെ അയാൾ കൊല്ലൂരിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. യാത്രയുടെ ക്ഷീണംകൊണ്ട് ബസ്സിൽ കയറിയതും അയാൾ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. യാത്ര അധികവും രാത്രിയായതിനാൽ കാഴ്ചകൾ നഷ്ടമായതിൽ അയാൾക്ക്‌ വിഷമം തോന്നിയില്ല. എല്ലാ യാത്രകളും കണ്ണുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു കാണാറുള്ളതാണല്ലോ. പിന്നിലേയ്ക്ക് ഓടുന്ന കാഴ്ചകൾ, മുന്നിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുന്ന ജീവിതം, ഒന്നും നമ്മുടെ കൈപ്പിടിയിലോ നിയന്ത്രണങ്ങളിലോ അല്ല. ഒന്നും നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ചിലതെല്ലാം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഭാഗ്യംപോലെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുചേരുന്നതാണ്. ഇത്തവണ മൂന്നു…

നിങ്ങളോട് എനിയ്ക്ക് കടുത്ത അസൂയയാണ്. ഒരുപക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ സമസ്തമേഖലയിലും നിങ്ങൾ വിജയിക്കുന്നതിന്റെ കെറുവാകാം, അതല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെപ്പോലെ ആകാൻ എനിക്കാകുന്നില്ലല്ലോ എന്ന നിരാശയിൽ നിന്നും വളരുന്നതാകാം. അതുമല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെ എന്റെ വരുതിയിൽ നിർത്താൻ എനിക്ക് കഴിയാത്തതിന്റെ വിഷമവും ആകാം. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടേതായ ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു, അതിന്റെ ലക്ഷ്യബോധങ്ങളിലൂടെ, മറ്റെന്ത് സംഭവിച്ചാലും തനിക്കത് ബാധകമല്ല എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ മുന്നേറുമ്പോൾ അസൂയയല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് തോന്നുക. നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കുക എന്നത് ഒരു തെറ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ. നല്ലതിനെ ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്. പ്രണയിക്കുക എന്ന് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നിങ്ങളായിത്തീരുക എന്ന ഒരു ആഗ്രഹംകൂടിയായിരിക്കാം അത്. എല്ലാ മനുഷ്യരും കൂടുതൽ ക്രിയാത്മകവും ആവേശം നിറഞ്ഞതുമായ ജീവിതം പകർത്താനല്ലേ എപ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അത്തരം അസൂയകൾ നല്ലതാണ് എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ. എന്റെ അലസതകൾ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു കൂടുതൽ ജീവിതം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാമല്ലോ. എല്ലാം നേടിയെടുത്തും നിങ്ങൾ മറച്ചുവെയ്ക്കുന്ന അതിനായി സഹിച്ച ആ കഷ്ടതകൾ ഉണ്ടല്ലോ, അതിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.…

എന്താണ് ചുറ്റും സംഭവിക്കുന്നത്? ഈ ലോകം ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആണ്? അരാജകത്വം, യുദ്ധം, അട്ടിമറിശ്രമങ്ങൾ, കൂക്കിവിളി, ബഹളം, അടി, പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കൽ – ഇത്തരം ആരവങ്ങൾ, അക്രമങ്ങൾ ഇനിയൊരിക്കലും തീരില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ലോകവും നമ്മളും ഒരുപോലെയാണ് മുന്നോട്ടു പോകുന്നത്. സമാധാനം എന്നത് ഇനിയൊരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയായി മാറിയേയ്ക്കാം. എന്തുചെയ്യാം സർവ്വനാശമാണ് എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമെന്ന് തോന്നുന്നു. സമാധാനപ്രേമികൾ അവരവരിലേയ്ക്ക് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. തെറ്റുകൾക്കൊപ്പം, അക്രമങ്ങൾക്കൊപ്പം, അവനവന് അപ്പപ്പോൾ ബോധ്യമാകുന്ന നുണകളിലുള്ള നീന്തിത്തുടിയ്ക്കൽ, അഭിരമിക്കൽ, അതാണ് എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഉന്മാദാവസ്ഥയെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തുസംഭവിച്ചാലും അക്രമാസക്തരാവുക അടിച്ചു തകർക്കുക മറ്റുള്ള മനുഷ്യജീവികളെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക. എനിക്കെന്റെ ലക്‌ഷ്യം മാത്രം മതി. തോൽവി എന്നൊന്നില്ല, ഒരിക്കൽ തോറ്റാൽ മറ്റൊരു വിഷയവുമായി വീണ്ടും വരിക. അക്രമങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക, തകർക്കുക. പൊതുമുതലായാലും, സ്വകാര്യമുതലായാലും. എന്റെയൊന്നും നഷ്ടമാകുന്നില്ലല്ലോ, എന്ത് തകർത്താലും എന്ത് കേസ്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചും ആനന്ദിച്ചും നുകർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. ആരെയാണ് നാം നശിപ്പിക്കുന്നത്, നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്? നാം നമ്മുടെ നാട്…

സുപർണ്ണ, വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ, എന്നെ പിന്തുടരാതിരിക്കുക. നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വ്യക്തിയല്ല ഞാൻ. പുറമെ കാണുന്നതൊന്നുമല്ല മനുഷ്യർ, ഞാൻ അടക്കം. അനേകായിരം അടരുകളിൽനിന്ന്, ഏത് അടരാണ് അയാൾ അപ്പോൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക എന്നത് അയാൾക്കുതന്നെ അജ്ഞാതമാണ്. സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കെട്ടവനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലല്ലോ. ഏറ്റവും മനോഹരമായിത്തന്നെയാണ് നാം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക, അവരവരെ ഏറ്റവും നന്നായി അവതരിപ്പിക്കാനല്ലേ നാം ഓരോരുത്തരും ശ്രമിക്കുകയുള്ളൂ. അതങ്ങനെത്തന്നെ വേണം താനും. ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, പിന്നെ എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ആരാണുണ്ടാവുക. ആരിൽ നിന്നും ഒന്നും ഞാനിപ്പോൾ പ്രതീക്ഷിക്കാറില്ല. പ്രതീക്ഷിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ലഭിച്ചില്ല എന്ന വിഷാദത്തിലേയ്ക്ക് വീണുപോവാതിരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗം. നിങ്ങളുടെ പുഞ്ചിരിയും മുഖവും എനിക്കിഷ്ടമാണ്, അതൊരു ഇഷ്ടമായി മാത്രം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ഞാനതു തുറന്നു പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിലോ, സ്വീകരിച്ചാൽത്തന്നെ കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ എന്നിലെ വില്ലനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകാനും മതി. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ചിരിയും വിടർന്ന മുഖവും ആസ്വദിക്കാം, അതില്ലാതാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ. എന്റെ…

എന്നെ പിന്തുടരരുതെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പല തവണ പറഞ്ഞതാണ്. എന്നിട്ടും ഞാനറിയാതെ നിങ്ങൾ എന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കാനെന്നപോലെ പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ യാത്രകൾ വ്യത്യസ്തങ്ങളാണ്. ഗോത്രവർഗ്ഗങ്ങളുടെ സംസ്കാരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയും അത് കണ്ടെത്തുകയും, അവരുടെ ആചാരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് അഭിരമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്റെ ഒരു ഹരമാണ്. ചിലപ്പോൾ അവർ നമ്മളെ സ്വീകരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ തിരസ്കരിക്കാം, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ബന്ധനസ്ഥനായേക്കാം, ചിലപ്പോൾ ബലിമൃഗവും. ഇതൊന്നും നിങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളില്ല, കാരണം നിങ്ങൾക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടത് എന്നെയാണ്. എന്നിലെ രഹസ്യങ്ങളെയാണ്. ഭീതിജനകമായ ആചാരസംസ്കാരങ്ങളിലൂടെ ഊളിയിടുക എന്നും എന്നെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ ആണ്. ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ നിങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു. ബസ്സിവിടെവരെയേ ഉള്ളൂ. കാടു തുടങ്ങുന്നിടത്തെ ചെറിയ കവല. ഒരു ചായക്കടയുണ്ട്. ഞങ്ങൾ എത്തി ഒരു ചായ കുടിച്ചു ഭക്ഷണം വാങ്ങിയാൽ കടയടക്കും, കണ്ടക്ടർ പറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞയിടത്തേയ്ക്ക് ഒരു അഞ്ച് കിലോമീറ്ററോളം നടക്കണം. കടക്കാരനോട് ചോദിയ്ക്കാം, അയാൾക്ക്‌ കൂടുതൽ അറിയുമായിരിക്കും. അപ്പോഴേക്കും ഒരു പരിചിതയെപ്പോലെ നിങ്ങൾ എന്നോട് ചേർന്ന് നിന്നിരുന്നു. എന്തിനാണ്…

മടി ഒരു മടിയുമില്ലാതെയാണ് അയാളിലേയ്ക്ക് കടന്നുവരിക. അത് വിഷാദത്തിന്റെ തുടക്കമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ സമയമെടുക്കും. അതല്ലെങ്കിൽ വിഷാദത്തിന്റെ നീരാളിപ്പിടുത്തം അയാളെ മുഴുവനായി കീഴടക്കിക്കഴിയുമ്പോഴാണ് പലപ്പോഴും ഇതെവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങിയതെന്ന് അയാൾ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങുക. ഒരു കാര്യത്തിൽ അയാൾക്ക്‌ അയാളോടുള്ള ഇഷ്ടം ഇതാണ്, തകർന്നുതരിപ്പണമായി എന്ന് തോന്നിയാലും അയാൾ എപ്പോഴും ഒരു പുനർജ്ജനിയ്ക്ക് ശ്രമിക്കും. കഴിഞ്ഞു, തീർന്നു, എന്ന് കരുതി അയാൾ കുഴിയിലേയ്ക്ക് കാലും നീട്ടിയിരിക്കില്ല. രാക്ഷസജന്മമാണ്‌ തന്റേത് എന്നയാൾക്ക്‌ അറിയാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയധികം യുദ്ധങ്ങൾ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ. ഒന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ മറ്റൊന്ന് അയാളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. പാനിപ്പത്ത് ഒന്നാം യുദ്ധം, രണ്ടാം യുദ്ധം അങ്ങനെ യുദ്ധങ്ങളുടെ പരമ്പരകളാണ് അയാളുടെ ജീവിതം. സമാധാനം എന്താണെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഈ ജീവിതത്തിൽ നടക്കുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയൊന്നും അയാൾക്കില്ല, അല്ലെങ്കിൽ കലുഷിതവും ആശങ്കകൾ നിറഞ്ഞതും അരോചകങ്ങളുമായ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ ആധിക്യം അതിന്റെ മാസ്മരികതയിലേയ്ക്ക് അയാൾ മുങ്ങിത്താഴ്ന്നോ എന്നും സംശയമുണ്ട്. സന്തോഷംപോലെത്തന്നെ സന്താപവും മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ട്.…

കഥ – മൗനപ്രണയം എന്റെ മൗനം നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണ്. എന്റെ ഉള്ളിലൂറുന്ന പ്രണയത്തേൻകണങ്ങൾ ഹൃദയരസങ്ങളിൽ ചാലിച്ചെടുത്ത് ആകാശവീഥികളിൽ മഴവില്ലുകൾ നിറയ്ക്കുന്നത് നിന്റെ ഓർമ്മകളാണ്. എന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിക്കുന്ന നിറങ്ങളാണ് ഓർമ്മകളിലെ നിന്റെ കാഴ്ചകൾ. മനസ്സിന്റെ വിഭ്രമാത്മകമായ ചലച്ചിത്ര കാഴ്ചകളാണ് നിന്റെ വാക്കുകൾ. കാലം എത്രയോ കടന്നുപോയി, എന്നിട്ടും നിന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാകാം. അടുത്തകാലത്താണ് നീ കഥകൾ എഴുതുന്നുണ്ടെന്ന് നമ്മുടെ ഒരു സഹപാഠി പറഞ്ഞത്. പുസ്തകത്താളുകളിൽ നീ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ മയിൽപ്പീലികൾ ആയിരുന്നെന്നു ഞാനിപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആ മയിൽപ്പീലികളെല്ലാം പെറ്റുപെരുകി ഇപ്പോൾ അനേകം കഥകളായല്ലേ. മലയുടെ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറി പാറയിൽ പരസ്പരം ചാരിയിരുന്ന് നിന്റെ കഥകൾ നീ തന്നെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് അതിയായ കൊതിയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ കൊതിക്കാനല്ലേ കഴിയൂ. ജീവിതം നമ്മളെ എത്രയോ ദൂരെയാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഏഴാംകടൽ കടന്നുപോകുമെന്നോ നീ ഗൾഫിലെ മരുഭൂമികൾക്കിടയിലുള്ള നഗരത്തിൽ ഒളിക്കുമെന്നോ നാം ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ലല്ലോ. രണ്ടുപേരും പഠിച്ചു ജോലിനേടി എന്നെങ്കിലും…

അയാൾ ആ വീട് ഒന്നുകൂടി വിശദമായി പരിശോധിച്ചു, എന്തെങ്കിലും താൻ മറന്നിട്ടുണ്ടോ? തന്റെ അടയാളങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടോ? അളമാരിയിൽ അയാൾക്ക്‌ കിട്ടിയിരുന്ന എല്ലാ ഫലകങ്ങളും യോഗ്യതാപത്രങ്ങളും ഇന്നലെ രാത്രിതന്നെ ഒരു പഴയ ചാക്കിനുള്ളിലാക്കി കടലിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കലും ഒരു ബഹുമതിയും ലഭിക്കാത്ത കടൽ അതെല്ലാം തിരകളാകുന്ന കൈകളാൽ ഏറ്റുവാങ്ങി, ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് ചേർക്കുന്നതുപോലെ കടലിന്റെ അഗാധതയിലേയ്ക്ക് ചൂഴ്ന്നെടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. സാധാരണ എന്തെങ്കിലും കടലിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ അത് തിരകളിൽ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാറുണ്ട്, എന്നാൽ ചാക്കുകെട്ട് ഒരിക്കൽപോലും പൊന്തിവന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ അയാൾക്ക്‌ കടലിനോടുള്ള പ്രിയംകൊണ്ടാകാം അയാളുപേക്ഷിച്ചതൊക്കെ കടൽ സ്വന്തമാക്കിയത്. എന്തോ അതൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ അയാൾ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രനായതുപോലെ തോന്നി. അയാളെഴുതിയിരുന്ന പ്രബന്ധങ്ങളൊക്കെ അയാൾ നേരത്തെ തന്നെ കത്തിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു. ആരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ആണ് താനിതൊക്കെ എഴുതിയത് എന്നയാൾക്ക്‌ അപ്പോൾ തോന്നുകയും ചെയ്തു. പ്രസിദ്ധി മാത്രമായിരുന്നോ തന്റെ ലക്‌ഷ്യം? തന്റെ പേരിനു മുമ്പിലുള്ള ഡോക്ടർ എന്തിനാണ് താൻ വളരെ ആയാസപ്പെട്ട് നേടിയെടുത്തത്. പ്രസിദ്ധിയും ഒപ്പം നല്ല ശമ്പളവുമുള്ള ജോലി…