“എന്റെ പൊന്നു പപ്പേട്ടാ… ഒന്ന് അനങ്ങി അനങ്ങി കേറി വാ… പൊള്ളുന്ന വെയിലാ ഇവിടെ…” നല്ല ഉയരമുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഏണിയിലൂടെ ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ച് വലിഞ്ഞുകയറുന്ന പപ്പേട്ടനെ നോക്കി ഞാൻ…
ജീവിതം
ഇന്റർനെറ്റില്ലാതെ ഒരു ദിവസം… എന്നെക്കാൾ കഷ്ടം എന്റെ അൽഗോരിതത്തിനായിരുന്നു! രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന ഉടനെ പതിവുപോലെ ഫോണെടുത്തു. Facebook…
മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കേറിയ വീഥികളിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ, ആശുപത്രിയുടെ നാലാം നിലയിലെ മുറിയിൽ നിന്നും നോക്കിയിരിക്കെ അവളുടെ മനസ്സും…
ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ നിന്ന് അമ്മയെ കൈപിടിച്ച് ഇറക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മെല്ലിച്ച ശരീരം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ കാലുകൾ നിലത്തുകുത്തി ഒന്ന് നേരെ…
അകത്ത് ഇരുട്ടിലൂടെ കോവണിപ്പടികൾ കയറി അവൾ അവളുടെ പഴയ മുറിയിലെത്തി. തന്റെ മേശ അതു പോലിരിപ്പുണ്ട്. വലിപ്പു തുറക്കാൻ പാടുപെട്ടു.…
കുളത്തിന്റെ പടവിലിരുന്നു അയാൾ മഴ നോക്കിയിരുന്നു. തുള്ളികളായി വീഴുന്ന മഴ പോലെയായോ തന്റെ ജീവിതവും. എല്ലാം പതുക്കെയാണ്. ഒന്നും ഓർമ്മി…
Memory is the diary that we all carry about with us.” – ഓസ്കാർ വൈൽഡ് പറഞ്ഞതെത്ര…
