Author: സിന്ധു അപ്പുക്കുട്ടൻ

കാലം തെറ്റി പൂത്ത കണിക്കൊന്നയിതളുകളിലേക്ക് മഴത്തുള്ളികൾ മുത്തുമണികളായി പെയ്തിറങ്ങുന്നതും നോക്കി ബാൽക്കണിയിലെ ചാരുകസേരയിൽ ചാഞ്ഞുകിടക്കുമ്പോഴാണ് ഗേറ്റ് കടന്ന് ഒരു ചുവന്നകുട മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നുകയറുന്നത് അമ്പിളി കണ്ടത്. മുഖമപ്പാടെ ചുവപ്പിന്റെ മറവിലായിരുന്നെങ്കിലും, മഴ നനയാതെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച സാരിഞൊറിവുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ വ്യക്തമായിത്തന്നെ കണ്ടു. വളഞ്ഞുരുണ്ട, വിരലുകളില്ലാത്ത ഇടതുകാൽ! കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ കല്യാണം ഈ മഴയിൽ നനഞ്ഞുകുതിരുമോ എന്ന വേവലാതിയായിരുന്നു ഇത്രനേരവും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്. എന്നാൽ ചുവന്ന കുടയ്ക്കു കീഴിൽ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുന്നത് അതിലും വലിയ വേവലാതിയാണല്ലോ എന്നവൾ ഈർഷ്യയോടെ ഓർത്തു. നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തെ അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് ശപിച്ചു. കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ കല്യാണം ഗുരുവായൂരിൽ വെച്ച് മതിയെന്ന് അമ്മയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. കേട്ടപ്പോൾ എതിർക്കാനൊന്നും തോന്നിയില്ല. ഏറിവന്നാൽ ഒരാഴ്ചത്തെ കാര്യമല്ലേ. അതുകഴിഞ്ഞാൽ തിരികെപ്പോകാമല്ലോ എന്നൊരു ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അവൾ. പക്ഷേ വിചാരിച്ചതിനുമപ്പുറം എന്തൊക്കയോ വരാനിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിപ്പോകുകയാണ്. വേദനയോടെ ഉതിർന്നു വീണ ദീർഘനിശ്വാസം അവളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. മുകളിലേക്കുള്ള ഗോവണിപ്പടികളിലൂടെ പതിഞ്ഞൊരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം അടുത്തെത്തുന്നതറിഞ്ഞ് അവൾ മുഖം…

രണ്ടുവർഷക്കാലം മരുഭൂമിയിൽക്കിടന്നു കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയതെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഒലിച്ചുപോയ, പ്രിയപ്പെട്ടവരെല്ലാം ചേർന്നു തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞപ്പോൾ സങ്കടങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡവും പേറി ഗൾഫിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയ, ഗൾഫ് മോട്ടോർസ് ഉടമ മുരളിയുടെ രണ്ടാം വരവ് എന്റെ ഭാവനയിൽ. ചിത്രം വരവേൽപ്പ് മുരളി… മോഹൻലാൽ രമ…. രേവതി നാരായണൻ…. ഒടുവിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ രുക്‌മിണി…. മീന കുമാരൻ…. ജനാർദ്ദനൻ ശാന്ത….. Kpac ലളിത വത്സൻ… ജഗദീഷ് ചാത്തുണ്ണി… ഇന്നെസെന്റ് ##################₹! കോളിങ്ബെൽ കേട്ട് അടുക്കളയിൽനിന്ന് രമ തിരക്കിട്ട് ഇറങ്ങി വരുമ്പോഴും മുരളി നിവർത്തിപ്പിടിച്ച പത്രവുമായി ചിന്തകളുടെ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ കയറിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. “അതു ശരി! സ്വപ്നംകാണൽ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലേ. ചായ കൊണ്ടുവെച്ചിട്ട് മണിക്കൂറൊന്നായി. അത് തണുത്തു പോയല്ലോ. വാതിലിനടുതത്തേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രമ അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. “തണുത്ത ചായകുടിച്ചാൽ എന്താ കുഴപ്പം?. മുരളി തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ കള്ളച്ചിരിയോടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. രമ അതിനു മറുപടി പറയാതെ ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ച് നടന്നു പോയി. സ്കൂളിൽപ്പോകാൻ റെഡിയായി വന്ന കുഞ്ഞി അവനൊരു…

ഇടനാഴിയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തായിരുന്നു ഉണ്ണിയേശുവിനെയും ഒക്കത്തെടുത്തു പുഞ്ചിരിതൂകിനിൽക്കുന്ന കന്യാമറിയത്തിന്റെ രൂപം ചില്ലുകൂടിനുള്ളിൽ പ്രകാശംപരത്തി നിന്നിരുന്നത്.  കുത്തിവെയ്പ്പിന്റെ വേദനയും ക്ഷീണവും ഒന്നൊതുങ്ങുമ്പോൾ അതിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കും. കടുത്ത എകാന്തയുടെ മടുപ്പും, ആത്മനൊമ്പരങ്ങളുടെ മുഷിഞ്ഞ ഭാണ്ഡക്കെട്ടും അഴിച്ചു കുടഞ്ഞിട്ട് മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുന്നത് ആ നടത്തത്തിലൂടെയായിരുന്നു. ഓരോ വട്ടവും ആ രൂപക്കൂടിനുമുന്നിലെത്തുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുനീരോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചത്, എനിക്കും ഇതുപോലൊരു മിടുക്കൻ കുഞ്ഞുവാവയെ തരണേയെന്നായിരുന്നു. കാരണം ഗർഭകാല ക്ലേശങ്ങൾക്ക് പുറമെ, ഭർത്താവിൽ നിന്നും അയാളുടെ അമ്മയിൽനിന്നും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മാനസിക ശാരീക പീഡനങ്ങൾ എണ്ണമറ്റതായിരുന്നു.  അമ്മമാരുടെ സംഘർഷങ്ങൾ കുഞ്ഞുങ്ങളേക്കൂടി ബാധിക്കുമെന്നുള്ള ഡോക്ടറമ്മയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതായിരുന്നു ആ പ്രാർത്ഥനയുടെ കാരണവും.  മാസംതോറുമുള്ള പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം അബോർഷൻ സാധ്യത ഒഴിവാക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഇൻജെക്ഷൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു ഡോക്ടർ. അതിനായി രണ്ടു ദിവസം അഡ്മിറ്റാകുകയും വേണം.  ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്ക് കൂട്ട് നിശബ്ദത ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നീണ്ട ഇടനാഴിയും, മാതാവിന്റെ ആ രൂപവുമായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് സിനിമക്കോ, മറ്റെന്തെങ്കിലും ആഘോഷങ്ങൾക്കോ പോകുന്ന “കുഞ്ഞിന്റച്ഛൻ…

അമ്മേ, നാളെ നമുക്കിവിടെ നല്ലൊരു പൂക്കളമിടണം.  അമ്പാടിവന്ന് കസേരക്കയ്യിലേക്ക് ചാരിയപ്പോൾ, അവന്റെ വാക്കുകൾ സമ്മാനിച്ച അമ്പരപ്പിൽ സേതുവിന്റെ കണ്ണൊന്നു മിഴിഞ്ഞു.  ഇന്നലെ മാമനൊപ്പം ടൗണിൽ പോയപ്പോ നിരത്ത് നിറയെ പൂക്കൾ. മാമൻ കുറെ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നമ്മളും വീട്ടിൽ അതൊക്കെ വാങ്ങിയല്ലേ പൂക്കളമിടാറ്. ഇത്തവണ നമുക്കീ പറമ്പിലും തൊടിയിലുമൊക്കെയുള്ള പൂക്കൾ പറിച്ച് പൂവിട്ടാലോ.  ആരുഷിക്കും ഒരു കൊതി. നമ്മുടെ നാടൻപൂക്കളവും ഓണത്തപ്പനെയുമൊക്കെ കാണാൻ.  മുംബൈയിൽ അവളും ഇതൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല.  അവന്റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി സമ്മതമറിയിച്ചു മുറ്റത്ത്‌ വിരിച്ച പനമ്പിൽ നെല്ല് ചിക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദേവിയമ്മക്കും അവരുടെ സംസാരം കേട്ട സന്തോഷത്താൽ മനം നിറഞ്ഞു.  പണ്ട് ഇലക്കുമ്പിള്കുത്തി പൂപറിക്കാൻ നടന്നതും, ആരുടെ പൂക്കളമാണ് ഏറ്റവും ഭംഗിയായിരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കാൻ കൂട്ടുകാരുടെ വീടുകളിൽ കയറിയിറങ്ങുന്നതിനെയുമൊക്കെ വർണ്ണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചിലരുടെ നൊസ്റ്റാൾജിക് എഴുത്തുകൾ വായിക്കുമ്പോ അതൊക്കെയൊന്നു അനുഭവിച്ചറിയാൻ ഒരു കൊതി. ഒരിക്കൽ എനിക്കും പറയണം എന്റെ കൂട്ടുകാരോട് അമ്മയുടെ തറവാട്ടിലെ ഓണ വിശേഷം.  തൊടിയിൽ അവിടെയും ഇവിടെയും ഓരോ…

ചേച്ചി, വരുന്ന സൺ‌ഡേയാട്ടോ നിമിഷയുടെ വളകാപ്പ്. ചേട്ടനോടുംകൂടി പറയണേ. എല്ലാരും നേരത്തെതന്നെയങ്ങ് എത്തിയേക്കണം കെട്ടോ. ചിരിയോടെ പ്രവീണതു പറയുമ്പോൾ അവനെത്രമാത്രം സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് ആ മുഖം വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റം കടന്ന് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കവൻ കയറിപ്പോകുന്ന കണ്ടപ്പോൾ അവിടെയും ക്ഷണമുണ്ടെന്ന് തോന്നി. നിമിഷ ഭാഗ്യം ചെയ്ത കുട്ടിതന്നെ. ഗർഭകാലത്തെ സന്തോഷങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണിൽ അതുമൊരു ഭാഗ്യം. ഉലഞ്ഞ് ചിതറിയ നെടുവീർപ്പിൽ ഉള്ളൊന്നു പൊള്ളി. തീക്കാറ്റ് വീശുന്ന ഓർമ്മകളെയൊക്കെയും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആഴക്കുഴികളിൽ അടക്കംചെയ്യാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയമായിരുന്നിട്ടുപോലും ഞാനെന്റെ ഗർഭകാലത്തെ “കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ ” ചടങ്ങിനെയോർത്ത് ഒന്ന് കണ്ണ് നിറച്ചു. ഉദരത്തിലൊരു കുഞ്ഞു ജീവൻ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാലാം മാസത്തെ നോക്കി ഡോക്ടർ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി ചിരിച്ചതാണ് ആദ്യത്തെ നടുക്കുന്ന ഓർമ്മ. താനൊക്കെ ഏത് നൂറ്റാണ്ടിലാടോ ജീവിക്കുന്നെയെന്ന പരിഹാസമേറ്റ് തലകുനിച്ചു നിന്ന ഒരു ദിവസം. അബോർഷനായി പോകാഞ്ഞത് തന്റെ ഭാഗ്യം എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ശരിക്കും വിറച്ചുപോയി. കൊഴിഞ്ഞു പോയതും, കാത്തിരുന്നതുമായ അഞ്ചുവർഷങ്ങളാണ് വിശേഷമൊന്നുമായില്ലേയെന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി…

ശരിയെന്നാൽ എല്ലാം പറഞ്ഞതു പോലെ. നാലേ നാലു ദിവസം. അതിനു ശേഷം തിരികെയെത്തിയേപറ്റു എന്ന നിബന്ധന മറക്കാതിരിക്കുക. കാരണം നിന്റെ സമയമായിട്ടില്ല. ഒരു യാത്രപോയി തിരിച്ചു വരും പോലെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ വന്നേക്കണം. എനിക്ക് മരിക്കണം, എനിക്കീ ജീവിതം മതിയായി എന്നുള്ള ഒരുവളുടെ നിരന്തരമായ വിമ്മിക്കരച്ചിൽ കേട്ട് ക്ഷമകെട്ടുപോയ ദൈവം ഒരിക്കലവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. സമയമാകാതെ ആരെയും അങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്നാലും ചാവാനുള്ള നിന്റെ കൊതിയങ്ങു തീരട്ടെ. നാലു ദിവസംകൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗവും നരകവുമൊക്കെ കണ്ടിട്ടിങ്ങു പോരെ. അത്രേയുള്ളൂ ഈ യാത്രാ പാക്കേജിൽ. പിന്നെ നിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ ഉറക്കത്തിൽത്തന്നെ നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ കാലനെ ഞാൻ പറഞ്ഞയച്ചേക്കാം. ഓക്കേ ഡബിൾ ഓക്കേ 👍🏽👍🏽 നാലെങ്കിൽ നാല്. അത്രയും ദിവസം സ്വർഗത്തിൽത്തന്നെ സീറ്റ് ബുക്ക്‌ ചെയ്തു തരണമെന്ന നിവേദനം,കൂർപ്പിച്ചു പിടിച്ച ഒരു പുച്ഛനോട്ടം കൊണ്ട് അങ്ങേര് അസാധുവാക്കിക്കളഞ്ഞു. ആദ്യരാത്രിയിൽ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങി എല്ലാം കുളമാക്കിക്കളഞ്ഞതാ. അവസാനരാത്രി എന്തായാലും അടിപൊളിയാക്കണം. അതിനുമുൻപ്…

ആദ്യം പഠിച്ച സ്കൂളിൽ ഏഴാം ക്ലാസ്സ്‌വരയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സെന്റോഫിന്റെയന്ന് സൂസിറ്റീച്ചർ പറഞ്ഞു, ഇനി നിങ്ങളൊക്കെ ഹൈസ്കൂളിലേക്ക് പോകുകയാണ്. എല്ലാവരും നന്നായി പഠിച്ച് നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങണം. നല്ല കുട്ടികളായിരിക്കണം. പഠിച്ചു പഠിച്ച് വലുതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ആരാകാനാ ആഗ്രഹം. ഒന്ന് പറഞ്ഞെ കേൾക്കട്ടെ. ഓരോരുത്തരും ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഊഴമെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട് കുറച്ചു നേരം ടീച്ചർ കണ്ണ്മിഴിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. എല്ലാക്കൊല്ലവും, വാവക്ക് പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന അമ്മയായാൽ മതി എന്നായിരുന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത്. കൊല്ലവസാന പരീക്ഷ കഴിയുന്ന ദിവസം തങ്കമ്മച്ചേച്ചി അവരുടെ ഇളയമകൻ ജയന്റെ പുസ്തകങ്ങളുമായി വീട്ടിൽ വരും. “കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണേ എടുത്തു വെച്ചോടി. അവനിനി ഇതെല്ലാം എവിടേലും വലിച്ചെറിഞ്ഞിടും. നീ വന്നു ചോദിക്കുമ്പോ തിരഞ്ഞു നടന്ന് എന്റെ നടുവൊടിയും.” വരും കൊല്ലവും പുതിയ പുസ്തകം സ്വന്തമാകില്ല എന്നോർത്ത് ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നുമെങ്കിലും, ആവശ്യമുള്ളതൊക്കെയും നേരത്തെ കിട്ടിയല്ലോ എന്ന സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം കൈനീട്ടി വാങ്ങും. സ്കൂളടക്കും മുന്നേ…

സ്നേഹത്തിൻ പൂ മാത്രം ചോദിക്കുമെൻ… മൗനത്തിൻ സംഗീതം നീ കേൾക്കുമോ….. കാർത്തിക ലാലേട്ടനോട്‌ ചോദിക്കുന്നു. ഇമ്പമാർന്ന ഈണവും വരികളും.. അതിങ്ങനെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കേ ഇനിയും തിരിച്ചെടുക്കാനാകാത്ത വിധം ജീവിതത്തിൽനിന്നടർന്നുപോയൊരു പൂക്കാലം മനസ്സിൽ സൗരഭ്യം പടർത്തി ഉണർന്നു വന്നു. ഉത്സവം കാണാൻ ഇപ്പോഴേ പോണോ പിന്നെ പോകാതെ. അതിനല്ലേ ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്ത് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്. ഓരോ കാഴ്ചകളെയും പറ്റി പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിച്ചു വെച്ചേക്കുവല്ലേ ഇവിടെയുള്ളവർ. അതല്ല…. അവരിപ്പോ പോട്ടെ. നമുക്ക് ഇത്തിരി കഴിഞ്ഞു പോകാം. നമുക്കോ?? ഉം… ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് തന്നെ കൊണ്ടു വിടാംന്ന്. ആരെങ്കിലും കേട്ടോ എന്ന പരിഭ്രാന്തിയോടെ നാലു ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. എന്തായിരുന്നു അവിടെ സുധാന്റി എളിയിൽ കൈകുത്തി, ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു. അത് പിന്നെ… ആ ചേട്ടൻ ചുമ്മാ ഓരോ വിശേഷമൊക്കെ ചോദിക്കുവായിരുന്നു. ഉവ്വ… ഇന്നലെ നീ വന്നപ്പോതൊട്ട് അവനിവിടുന്ന് മാറിയിട്ടില്ല. ചെക്കന് നിന്നെയങ്ങ് പിടിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നു. സുധാന്റിയുടെ വീടിനപ്പുറം ഒരു വിളിയകലത്തിൽ…

ലാബ് റിസൾട്ടുകൾ വാങ്ങി, അടയാൻ തുടങ്ങുന്ന ലിഫ്റ്റിലേക്ക് ഓടിക്കയറുമ്പോഴാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറായതുകൊണ്ട് കോളെടുക്കാൻ ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു.വാർഡിലെത്തിയിട്ട് തിരിച്ചു വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി രണ്ടു വട്ടം റിങ് ചെയ്തിട്ടും കാൾ എടുത്തില്ല. റിസൾട്ടുകൾ ഡ്യൂട്ടി നഴ്സിനെ കാണിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും ഒരുവട്ടംകൂടി ഫോൺ അടിഞ്ഞു. തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോൾ യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഒരാൺ ശബ്ദം. എന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ? ഇല്ലല്ലോ. ആരാണ്. ഞാൻ കാത് കൂർപ്പിച്ചു. ഡേവിഡ്… ജീനയുടെ ഹസ്. ജീനയോ? ഏത് ജീന നിങ്ങളുടെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ ബെഡിൽ കിടന്നിരുന്ന ജോമിമോന്റെ… ഓ… അത് ശരി. അവർ രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ഡിസ്ചാർജായി പോയല്ലോ. നിങ്ങളുമില്ലായിരുന്നോ കൂടെ. ഉണ്ടായിരുന്നു… എന്നാലും…. ഞാൻ വെറുതെ… വിളിക്കാൻ തോന്നിയപ്പോ… വിളിക്കാൻ തോന്നിയപ്പോഴോ? അയാൾ വാക്കുകൾക്കായി പരതുന്നതറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ശബ്ദമൊന്ന് കനപ്പിച്ചു. അതുപിന്നെ… എനിക്കിഷ്ടായിട്ടാ. ഞാൻ വിളിച്ചോട്ടെ എനിക്ക് വിളിക്കാൻ തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ. അയാൾ പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്തെന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ ഇരമ്പിയാർത്തുവരുന്ന ദേഷ്യത്തോടെ, വായിൽ വന്നതൊക്കെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോൺ…

വനജ ഇറങ്ങിപ്പൊയ്ക്കളയുമെന്ന് അയാൾ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. മുപ്പതു വർഷം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവളായിരുന്നു. കഷ്ടപ്പാടിന്റെ നാളുകളിലെല്ലാം താങ്ങും തണലുമായി നിന്നവൾ. സമപ്രായക്കാരായ കൂട്ടുകാർ, അവളുടെ നന്മയും തന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കണ്ട് അസൂയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവൾ പോയിരിക്കുന്നു. സാരമില്ല അവളുടെ മോന്റെ കൂടെയല്ലേ. അവനവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും. പണ്ടു മുതലേ അമ്മയോടായിരുന്നു അവനേറെയിഷ്ടം. അയാൾ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. ഇന്നലെയാണ് ആദി വളരെ ക്രൂദ്ധനായി സംസാരിച്ചതും, ‘അമ്മ വരുന്നെങ്കിൽ വാ ഞാനെന്റെ പാട്നോക്കിപ്പോകുന്നു’ എന്നലറിയതും. കോടതിയിൽ നിന്ന് വൈകുന്നേരം വന്നു കയറിയത് ഇരുട്ട്പുതച്ചു കിടക്കുന്ന വീട്ടിലേക്കാണ്. അകത്തു കയറി ലൈറ്റിട്ടു. അടുക്കളയിൽ കഴിക്കാനുള്ളതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്ലേലും വനജ സ്നേഹമുള്ളവളായിരുന്നു. നാളെയീ വീടും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണാനുള്ള ത്രാണിയില്ലാഞ്ഞിട്ടാകും. അതുമല്ലങ്കിൽ തന്റെയീ പിടിവാശികൾ ഇതോടെ അവസാനിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതിക്കാണും. പ്രകൃതി പുറത്ത് മഴപെയ്യിക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.  വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിനു നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അയാളൊരു നെരിപ്പോട് പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രവാസം. പൊരിവെയിലിൽ വെന്തുരുകി നേടിയതെല്ലാം കൈവെള്ളയിൽ നിന്നു ചോർന്നു പോകാൻ മുപ്പത്തഞ്ചു…