Author: Mini Sundaresan

ആരോ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നത്. അച്ഛമ്മയാണോ? സാധാരണ അച്ഛമ്മ വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്. വെട്ടം വീഴും മുൻപേ വിളിച്ചുണർത്തും.    “അച്ഛമ്മേ, ഞാൻ എട്ടു മണിയായിട്ടല്ലേ ഉണരൂ എന്നറിയില്ലേ. ശല്യപ്പെടുത്തല്ലേ. ”   പുതപ്പ് വലിച്ച് തല വഴിയേ മൂടാൻ തുടങ്ങുപോഴാണ് യദുവേട്ടന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.    “ചാരൂ, ഇത് നിന്റെ വീടല്ല. ഇന്നലെ നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് മറന്നു പോയോ. ”   ശരിയാണല്ലോ. ഇത് യദുവേട്ടന്റെ വീടല്ലേ. ജനലിൽ കൂടി നേർത്ത വെളിച്ചം കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. എത്തി വലിഞ്ഞ് ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. അയ്യോ മണി ഏഴാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ . എന്തിനാ ഇപ്പോഴേ ഉണർത്തുന്നത്.    “യദുവേട്ടാ, വീട്ടിൽ ഞാൻ എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞാണ് എഴുന്നേൽക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴേ എഴുന്നേറ്റാൽ എനിക്ക് ക്ഷീണം വരും. ” ഞാൻ ഒന്ന് കൂടി ചുരുണ്ടു കൂടാൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്തിട്ട് എന്നെ പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി.    “ചാരൂ, ഇവിടെ…

ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ്  ഒരു പുസ്‌തകം വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് കോളിങ്ങ്  ബെൽ ശബ്‌ദിച്ചത്. ആരായിരിക്കും ഈ നേരത്ത്. വാതിൽ തുറന്നു. വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.   “സൂസന്നക്ക് എന്നെ ഓർമ്മ വരുന്നില്ല അല്ലെ. ഞാൻ രവീന്ദ്രൻ. വർഷങ്ങളായില്ലേ കണ്ടിട്ട്. നമ്മൾ  കുറെ നാൾ ഒന്നിച്ചു ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. ”  “രവീന്ദ്രൻ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. അതാണ് മനസ്സിലാകാഞ്ഞത്. ”   ഈ കൂട്ടിമുട്ടൽ പക്ഷെ, ഒട്ടും സന്തോഷം തോന്നിച്ചില്ല. അയാളുടെ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നല്ലോ. എങ്കിലും വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയ അതിഥിയല്ലേ.   ” രവീന്ദ്രൻ വന്നിരിക്കൂ. ” സോഫ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.   ” താങ്ക്സ് സൂസന്ന, മനസ്സിൽ എന്നോട് വിദ്വേഷം ആണെന്നറിയാം. എങ്കിലും വരാതിരിക്കാനായില്ല. ” അയാൾ പതിഞ്ഞ ഒച്ചയിൽ പറഞ്ഞു.    സംസാരിക്കാൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാതിരുന്നിട്ടും മര്യാദയുടെ പേരിൽ ചോദിച്ചു. “എന്താണ് ഇയാൾക്ക് പറയാനുള്ളത്. ”   “സൂസന്ന ദേഷ്യപ്പെടരുത്. രാജീവന് വേണ്ടിത്തന്നെയാണ് വീണ്ടും  വന്നിരിക്കുന്നത്. ഞാൻ പറയുന്നത് മുഴുവൻ  കേൾക്കണം. അതിനു മുൻപ് ഇറക്കി…

ഇന്നെന്റെ വിവാഹമായിരുന്നു. ആദ്യരാത്രിയിൽ നവവധുവിനെയും കാത്ത് മുറിയിലിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് വീണ്ടും ആ സന്ധ്യയിലേക്ക് പോയി. എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രശസ്തമായ കമ്പനിയിലാണ് ജോലി കിട്ടിയത്. അവിടെ ഉൾപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു പ്രോജെക്റ്റിലായിരുന്നു പോസ്റ്റിങ്ങ്. ആ ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് താമസ സൗകര്യം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ദൂരം കൂടുതലുണ്ടെങ്കിലും പട്ടണത്തിൽ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാടകക്കെടുത്തു. ഒരു മണിക്കൂർ ബൈക്ക് യാത്രയുണ്ടെങ്കിലും താമസം സുഖകരമായിരുന്നു.   ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ആ നാട്ടുകാരനായ സഹപ്രവർത്തകൻ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് തന്നു. ഇരുട്ടു വീഴുന്നതിനു മുൻപ് ഗ്രാമവഴി പിന്നിടണമത്രേ. അവിടെ പല സ്ഥലങ്ങളിലും സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധ ശല്യമുണ്ട്, ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തി പണവും വാച്ചുമൊക്കെ കൈക്കലാക്കിക്കളയും. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും സന്ധ്യക്ക്‌ മുൻപ് തന്നെ ഗ്രാമവഴി കടക്കുമായിരുന്നു.   അന്ന് ഒരു ഇൻസ്‌പെക്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഇറങ്ങാൻ വൈകി. ഇരുട്ടു വീണുതുടങ്ങിയ നാട്ടുപാതയിലൂടെ ബൈക്കോടിക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് ഓർമ്മയിലെത്തി. വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് കൂട്ടി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോഴാണ് എതിരെ ഒരു പഴയ കാർ വന്നത്. ബൈക്ക്…

നിലാവിനെ പുണർന്ന് യമുന ശാന്തമായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തീരത്തെ ചാരുബെഞ്ചിൽ എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് ദൂരെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന താജ്മഹലിനെ നോക്കികൊണ്ട് അവൾ കിടന്നു.  “വിനീത്, വിധിയുടെ ഓരോ കളികൾ. ഇങ്ങനെയൊരു രണ്ടാമൂഴം നമുക്ക് കിട്ടുമെന്ന് ഞാനൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ” അവളുടെ ശിരസ്സിൽ മെല്ലെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അതെ, നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത തന്നെയാണ് വീണ്ടും നമ്മെ ഒന്നിപ്പിച്ചത്. യാത്രകൾ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന എന്റെ പെണ്ണിനെ ഞാൻ ലോകം മുഴുവൻ കാണിക്കും. ”  അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “ദേ, നേരം ഒത്തിരി ഇരുട്ടി. തണുപ്പ് കൂടി വരുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് റൂമിൽ പോയാലോ.” അവൾ ചോദിച്ചു. ഞങ്ങൾ മുറിയിലെത്തി കമ്പിളിക്കുള്ളിൽ കടന്നു. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കൊണ്ടാകാം ശാന്തി പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങി. ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് തിളങ്ങി നിന്നു. എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. സത്യത്തിൽ ഈ രണ്ടാമൂഴത്തെ…

ഉറക്കമുണർന്ന ദാമോദരൻ മുതലാളി പരിഭ്രമിച്ച് ചുറ്റും നോക്കി. സുന്ദരമായൊരു പൂന്തോട്ടത്തിലെ മാർബിൾ ബെഞ്ചിലാണല്ലോ കിടക്കുന്നത്. ഇതെവിടെയാണ്. എഴുനേറ്റ് ഹൃദ്യമായ സുഗന്ധം പൊഴിക്കുന്ന പൂച്ചെടികൾക്ക് നടുവിലുള്ള പാതയിൽ കൂടി പതുക്കെ നടന്നു. അതാ അവിടെയൊരു കെട്ടിടം കാണുന്നു. അതിനു മുന്നിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനുണ്ടല്ലോ. ചെന്ന് ചോദിച്ചു നോക്കാം. “സാറെ, ഇതെവിടമാണ്. ഞാനിന്നലെ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നതാണ്. ഉണർന്നപ്പോൾ ഇവിടെ. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല,” “ഞാൻ യമഭടനാണ്, താങ്കൾ ഇപ്പോൾ യമപുരിയിലാണ്. ഇന്നലെ ഉറക്കത്തിൽ മരിച്ചു പോയിരുന്നു..” അയാൾ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ, എന്തായീ പറയുന്നത്. എനിക്കിപ്പം മരിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഭൂമിയിൽ കുറെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കാനുണ്ട്. ” മുതലാളി വെപ്രാളപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. “താങ്കളുടെ ഭൂമിയിലെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു. ഇനി തിരിച്ചു പോകാൻ പറ്റില്ല. കുറച്ചു സമയം കഴിയുമ്പോൾ യമരാജാവ് ഇന്നലെ വന്നവരെയെല്ലാം ഹാളിലേക്ക് വിളിപ്പിക്കും. അപ്പോൾ തമ്പുരാന്റെ മന്ത്രി ചിത്രഗുപ്തൻ ഓരോരുത്തരുടെയും നാൾവഴി പുസ്തകം വായിക്കും. നന്മ ചെയ്തവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കും തിന്മകൾ ചെയ്തവരെ നരകത്തിലേക്കും അയക്കും.…

“മായമ്മേ, സദനത്തിൽ ചേർക്കാനുള്ള അമ്മയെ കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നു.” എന്റെ ഓഫീസ്  അസിസ്റ്റന്റ് ശ്യാമള മുറിയിൽ വന്നു പറഞ്ഞു. മുറ്റത്തു വന്നുനിന്ന കാർ ജനാലയിൽ കൂടി കാണാമായിരുന്നു. പിറകിലത്തെ ഡോർ തുറന്ന് ആദ്യം മധ്യവയസ്ക്കയായ  ഒരു സ്ത്രീ ഇറങ്ങി. പിന്നെ അവർ പ്രായമായ അവശതയുള്ള ഒരമ്മയെ പിടിച്ചിറങ്ങി. ഈശ്വരാ, ഇത് സരസ്വതി അമ്മയല്ലേ,  ഇരുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. മനസ്സാകെ പതറി. “ശ്യാമളേ, അവരോട് സ്വീകരണമുറിയിൽ ഇരിക്കാൻ പറയൂ. ഞാൻ ക്വാട്ടേഴ്‌സ് വരെ പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ വരാം.” ഈ  സർക്കാർ വൃദ്ധസദനത്തിൽ മേട്രനായ എനിക്ക് അനുവദിച്ചു  തന്ന ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് സദനത്തിന്റെ പിൻവശത്തെ വാതിലിൽ കൂടി ഇറങ്ങി നടന്നു. കസേരയിൽ ചാരി കണ്ണടച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് പോയി. ഡിഗ്രി പരീക്ഷ ഭംഗിയായി എഴുതി റിസൾട്ടും കാത്തു വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന കാലം. മാത്‍സ് ആയിരുന്നു  മെയിൻ സബ്ജക്ട്. MSc  യും കഴിഞ്ഞ്   നല്ലൊരു ജോലി  സമ്പാദിക്കണമെന്നായിരുന്നു മോഹം.…

പൂങ്കോഴിയുടെ നീട്ടിയുള്ള കൂവൽ കേട്ടാണ് കണ്ണു തുറന്നത്. ഹോ, ശനിയാഴ്ചയെങ്കിലും  ഈ പഹയന് ഇത്തിരി കൂടി താമസിച്ചു കൂവിക്കൂടെ. സ്കൂൾ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് പുതച്ചു മൂടി ഉറങ്ങാമായിരുന്നു.     “ഈ വെളുപ്പാൻ കാലത്തെന്നെ ഉണർത്തുവാൻ പൂവൻ കോഴിക്കെന്താണിത്തിടുക്കം  ” എന്ന കവിതയും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.    ഇത്തിരി തുറന്ന ജനാലയിൽക്കൂടി   മകര മഞ്ഞ്   അകത്തേക്ക് കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. പുതപ്പ് തലവഴിയെ മൂടി ചുരുണ്ടു കിടന്നു. പക്ഷെ രക്ഷയില്ല. അമ്മ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.    ” എടാ മോഹനാ, നേരം വെളുത്തു. എണീറ്റ് നാലക്ഷരം പഠിക്കാൻ നോക്ക്. ” പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് ‘അമ്മ ഓർഡറിട്ടു. അടുത്തത് വെള്ളം തളിക്കലായിരിക്കും. അതിനു മുൻപ് എഴുനേറ്റു കളയാം.    കൂനിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു. മുത്തശ്ശി കത്തിച്ച വിളക്കിനു മുന്നിലിരുന്ന് നാമം ചൊല്ലുന്നു. അനിയത്തി മായയും  അടുത്തുണ്ട്. അച്ഛൻ ചാരുകസേരയിൽ കിടന്ന് പത്രം വായിക്കുകയാണ്. അതിനൊപ്പം കുടിക്കുന്ന ചായയുടെ   മണം മൂക്കിലേക്ക് കയറി.…

ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുത്ത ബന്ധുക്കളും പിരിഞ്ഞു. അച്ഛൻ കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സൊന്നു വിങ്ങി. അമ്മയില്ലാതെ ആ മുറിയിൽ അച്ഛന് ഉച്ചയുറക്കം കിട്ടുമോ.  ക്ഷീണം കൊണ്ട് കിടന്നപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ മയങ്ങിപ്പോയി. ഉണർന്നപ്പോൾ മണി അഞ്ചര. അച്ഛന്റെ ശബ്ദം വരാന്തയിൽ നിന്നല്ലേ കേൾക്കുന്നത്. പൂമുഖത്തെത്തിയ ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് കരഞ്ഞു പോയി. വർഷങ്ങളായുള്ള ആ പതിവ് അച്ഛൻ തുടരുന്നു. അമ്മ പോയത് മറന്നോ. “സത്യേ, നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ” ഇടക്കുള്ള ആ ചോദ്യവും ഉണ്ട്. അതെ, എനിക്ക് അഞ്ചു വയസ്സും അനിയന് മൂന്നു വയസ്സുമുള്ളപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ   തറവാട്ടിൽ നിന്ന് പുതിയ വീട് വച്ച് മാറിയത്. അന്ന് തുടങ്ങിയ പതിവാണിത്. അച്ഛന് വീടിനടുത്തുള്ള വില്ലജ് ഓഫീസിലായിരുന്നു ജോലി. അഞ്ചേകാൽ മണിയാകുമ്പോൾ അച്ഛൻ വീട്ടിലെത്തും. പിന്നെ ഒന്ന് ഫ്രഷായി മുന്നിലെ വരാന്തയിലെ ചാരുകസേരയിൽ   വന്നിരിക്കും. അമ്മ ചായയും എന്തെങ്കിലും നാടൻ പലഹാരവും അച്ഛന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തിട്ട് തൂണും ചാരി…

കട്ടിലിൽ ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് ഉദ്വേഗത്താൽ പിടയുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം എത്താറായി. പുറത്തു അനിയന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. “അവരെത്താറായി ശ്യാമേ. ചേച്ചിക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നല്ല ടെൻഷൻ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. ഇല്ലാതിരിക്കുമോ. വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷമുള്ള കണ്ടുമുട്ടലല്ലേ.” ശ്യാമയുടെ മറുപടിയും കേട്ടു. അതെ, മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിറകിലേക്ക് പോയി. സർക്കാർ സർവീസിൽ ജോലിയുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛൻ, കുടുംബത്തിലെ കർക്കശക്കാരനായ കാരണവരായിരുന്നു .  മൂന്നു ചേച്ചിമാരുടെയും മൂന്നു ഏട്ടന്മാരുടെയും പുന്നാര അനിയത്തിയായിരുന്നു അജിത എന്ന ഞാൻ. പിന്നെ ഒരനിയന്റെ ചേച്ചിയും. എന്റെ ഡിഗ്രി പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ചേച്ചിമാരുടെ വിവാഹം നടത്തിയും ചിലരുമായുള്ള വ്യവഹാര തർക്കങ്ങളിൽ കോടതി കയറിയും അച്ഛന്റെ പേരിലുണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു വസ്തുക്കളും വിറ്റു പോയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്  എനിക്ക് കല്യാണപ്രായമായപ്പോൾ  തറവാട് നിൽക്കുന്ന മുപ്പതു സെന്റ്  സ്ഥലം മാത്രമായി ഞങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യം. പല ആലോചനകളും സ്വത്തിന്റെയും പണത്തിന്റെയും പേരിൽ മാറിപ്പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പട്ടാളക്കാരനായ ശിവേട്ടന്റെ ആലോചന വരുന്നത്. അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും അനിയനുമുള്ള ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബം. മൂത്ത…

“ശാലിനി ടീച്ചറെ, തോമസ് മാഷ് ലീവാണ്. ഏഴ് എ യിലേക്ക് ഈ പീരീഡ് ടീച്ചർ പോകണം .” ഹെഡ് മാസ്റ്റർ റൂമിൽ വിളിപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. മലയാളം ടീച്ചറായ ഞാൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കുട്ടികൾ കയ്യടിച്ച് സ്വീകരിച്ചു.  കണക്കു പീരിഡിൽ നിന്നും തോമസ് മാഷിന്റെ ചൂരൽ പ്രയോഗത്തിൽ നിന്നുമുള്ള രക്ഷപ്പെടീലുമല്ലേ. പിള്ളേർ സന്തോഷിക്കാതിരിക്കുമോ.    “ടീച്ചറെ, ഒരു കഥ.” അവർ ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞു.    “ഇന്ന്   കഥയല്ല. ഞാൻ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കും. ഓരോരുത്തരായി ഉത്തരം പറയണം.”   “ശരി ടീച്ചർ ” അവർ സമ്മതിച്ചു.    മുന്നിലെ വരിയിൽ ആദ്യത്തെ കുട്ടി ഗീതയാണ്.    “ഗീതക്ക് വലുതാകുമ്പോൾ ആരാകാനാണ് മോഹം.”  അവൾ ഇത്തിരി നേരം ആലോചിച്ചു.    “എനിക്ക് ഒരു ടീച്ചറാകാനാ ആഗ്രഹം. ശാലിനി ടീച്ചറിനെപ്പോലെ പാട്ടും കഥയും പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചർ.” അവൾ പറഞ്ഞു.    “ശരി, കുട്ടി നല്ലൊരു ടീച്ചറാകട്ടെ. അടുത്ത അജിത, പറയൂ കുട്ടീ ”   അജിത…