ഹൃദയത്തിൽ എന്നോ പൂട്ടിയിട്ട കതകുകൾ… മാപ്പ് എന്ന താക്കോൽ കൊണ്ട് അവ തുറക്കുമ്പോൾ, നാം മോചിതരാക്കുന്നത് ആ തെറ്റുകാരെയല്ല… തടവിൽ…

സത്യത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ മരവിച്ചിരിക്കുന്നു നുണകൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. മേഘത്തുണ്ടുകളിൽ നിന്നടർന്നു വീണ ജലകണികക്കിന്നു ചോരയുടെ നിറം കണ്ടു കനവല്ലിതു പിടയുന്ന വേദനകൾ…

അക്ഷര മുത്തുകൾ കോർത്തിണക്കി., വള്ളിയും പുള്ളിയും തെറ്റാതെ നോക്കി. അന്തരാത്മാവിൻ്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ ചൊല്ലി പറഞ്ഞങ്ങീണത്തിലായ് ഒരു ചെറു തെന്നലിൻ സ്പർശനം…

നമുക്ക് നമ്മുടെ കഴിവിൽ വിശ്വസിക്കാം. കാരണം നമ്മുടെ കഴിവ് നമുക്ക്  കിട്ടിയ അനുഗ്രഹമാണ്. ആ അനുഗ്രഹം നമുക്ക് തന്നത് നമ്മൾ…

എത്ര തേടിയാലും കണ്ടെത്തുവാൻ ആവാത്ത ചില സന്തോഷങ്ങളുണ്ട്, എത്ര തുഴഞ്ഞാലും കര പറ്റാത്ത ചില സ്വ‌പ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ട്, പലതും…

അനന്തമാം സാഗരം പോൽ അറിവുകൾ അനേകമീയുലകിൽ ക്ഷണികമാം തൻ ജീവിതത്തിൽ മർത്യന് സ്വന്തമാക്കീടാൻ കഴിയുവതെത്രെയോ തുച്ഛം.