Author: Rani Varghese

കുട്ടികളുടെ പരീക്ഷ പേപ്പറിനു മാർക്കിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പുറത്തൊരു ബഹളം കേട്ടത്. ഉച്ചത്തിലുള്ള ശകാരവും നേർത്ത കരച്ചിലും… ജനലുകൾ എല്ലാം അടച്ചു ബോൾട്ടിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഡിസംബറിലെ കടുത്ത ശൈത്യത്തിൽ ഉത്തരേന്ത്യ വിറങ്ങലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ശിശിര കാലത്ത് സൂര്യൻ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ മടക്കയാത്ര തുടങ്ങും.അതിനാൽ സന്ധ്യയായപ്പോഴേ ഇരുട്ട് കനത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു കരിയില പോലും അനങ്ങാതെ പ്രകൃതി നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നതിനാൽ ബഹളത്തിന്റെ ഉറവിടം പെട്ടെന്നു തന്നെ പിടി കിട്ടി. ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ഗവണ്മെന്റ് ഹൗസിങ് കോളനിയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ നിന്നാണ്. റജായ്ക്കുള്ളിൽ(ക്വിൾടിനുള്ളിൽ)കയറിപ്പറ്റി സുഖകരമായ ഒരു ആലസ്യത്തിൽ കിടക്കുന്ന ആളെ തൊട്ടു വിളിച്ചു. “മാഷേ…ഒന്നെണീറ്റെ… ദേ.. ആ കിഷൻ തുടങ്ങിയെന്നു തോന്നുന്നു. ഒന്നു പോയി അവനെ രണ്ടു വഴക്കു പറഞ്ഞിട്ടു വാ.” “പിന്നെ…. കള്ള് കുടിച്ചു ലെവൽ ഇല്ലാത്തവനോട് ഇപ്പോൾ വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ എറിക്കുമോ?” മാഷ് ഒന്നൂടെ ചുരുണ്ടു കൂടി. “അല്ലന്നേ.. നിങ്ങളെ കിഷന് പേടി കാണും. പെണ്ണുങ്ങളെ പേടിയില്ലെങ്കിലും.” “ആര് പറഞ്ഞു.. നമ്മൾ രണ്ടു പേരും…

നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് നീന്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് ആരോ കാലേൽ, അല്ല… കയ്യിൽ പിടിച്ചു ശക്തമായി കുലുക്കിയത്.   ഹോ…. കളഞ്ഞു. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഒരു കണ്ണ് പതുക്കെ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ…   “എത്ര നേരമായെടാ കിടന്നു വിളിക്കുന്നു? ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ ഒരു ഉറക്കം… ” ‘അയ്യോ എന്റെ സ്വപ്നം. അത്‌ തീർന്നോ? ഞാനെവിടെയാ?’ സ്വപ്നം പാതി മുറിഞ്ഞ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു ” എന്നാമ്മേ?” “എടാ പാല് തീർന്നു പോയി. മാങ്കാവിൽ ചെന്ന് കുറച്ച് പാല് വാങ്ങിച്ചിട്ട് വാ. കൊച്ച് കരച്ചിൽ നിർത്തുന്നില്ല. ” “അയ്യോ ഈ പാതിരാത്രിയിലോ. നേരം വെളുക്കട്ടെ എന്നിട്ട് പോകാം. ” പുതപ്പിനുള്ളിലോട്ട് നൂണ്ട് കയറി ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞു.  “നേരം വെളുക്കാറായി ചെറുക്കാ. എഴുന്നേറ്റു വാടാ. കൊച്ച് കരയുന്നത് നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ? അമ്മ യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി ദേ വീണ്ടും…  സ്വതവേ ഇരുട്ടിനെ ഭയമുള്ള ഞാൻ പോകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി ഉപായങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആരാഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നപ്പോൾ ചീവീടിനെ പോലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയുമായി…