Author: Sheeba Prasad

സ്നേഹത്തിൻ ഖജാന സൂക്ഷിപ്പുകാരാ, നീയല്ലാതാരെൻ പച്ച മുറിവുകളുടെ നെറ്റിയിലുമ്മ വെക്കുവാൻ.. പെരും സങ്കടങ്ങളുടെ പൊഴി മുറിക്കുവാൻ… പുനർജനിയുടെ തമ്പുരാനെ, നീയല്ലാതാരെന്നിൽ അഭയത്തിൻ അഴിമുഖമാകുവാൻ.. പ്രണയത്തിൻ മധുരസമുദ്രമാകുവാൻ…!

വിഷാദച്ചവർപ്പ് നുണഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ സ്നേഹമെന്നു നീ മുറുകെപ്പിടിക്കവേ, കോരി നിറയ്ക്കുന്നൂ കുമ്പിളാൽ നിന്നെ ഞാൻ, വിരഹ വേനലിൽ മുക്കി കുടിക്കുവാൻ…

അടയാളമുദ്രയൊന്നും അച്ചു കുത്താതെ വരും ജന്മങ്ങളിൽ നീയെന്നെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും? തിരിച്ചറിയാനായ് ഇന്നോളം പറയാനാകാതെ നെഞ്ചിൽ കുടുങ്ങിയൊരു വാക്ക്‌ ഞാൻ പച്ച കുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.. നീയതിൽ അമർത്തിച്ചുംബിക്കുക.. നീ ചുംബിക്കുമ്പോൾ ആർദ്ര നക്ഷത്രം പോലിരുട്ടിലും ഞാൻ ജ്വലിക്കും..!

കവിഞ്ഞു പോയേക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് ഒഴുക്ക്‌ നിലച്ചൊരു പുഴ, തമ്മിൽ കലരാത്തൊരു കടലിന് സ്വന്തമെന്ന് അടയാളപ്പെടുന്നു..!

നീയൊരിക്കലും വിരുന്ന് പാർക്കാത്ത ഒറ്റമുറി വീടാണ് ഞാൻ.. ഇതുവരേയ്ക്കും വരാതിരിക്കിലും നീ വന്നുപോയ പോൽ, എന്നിൽ നിറയെ.. നിറയെ.. നിന്നെ വാസനിക്കുമ്പോൾ.. എന്റെ ജീവിതകാലത്തിന് നിന്റെ പേരാകുന്നു..!

പ്രണയം നിങ്ങളെ മുറിവേൽപ്പിക്കും.. എങ്കിലും പ്രണയത്തിന് മാത്രം സാധ്യമാകും വിധം അത് നിങ്ങളെ നവീകരിക്കും..!!

നീയെനിക്ക് അത്രയും പാകമായ ഒരാളാണ്..! ഏച്ചുകെട്ടലിന്റെ മുഴുപ്പുകളില്ലാതെ, അളവെടുത്തു തുന്നിയ ഉടുപ്പ് പോലെ പാകം.. എന്റെ പരിഭവങ്ങൾ, വേവലാതികൾ, ആശകൾ, നിരാശകൾ, ആഹ്ലാദങ്ങൾ, എന്തിനേറെ, കാമനകൾ പോലും നൂലിഴ അളവ് തെറ്റാതെ പാകമാകുന്നു നിന്നിലും..! പരകായ പ്രവേശം പോലെ ഉടലിണങ്ങി, നിന്നെ ഞാൻ അദൃശ്യമായ് അണിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു ഉടലിലും ഉയിരിലും.. എത്ര മുഷിഞ്ഞാലും, നരച്ചു പിഞ്ഞിയാലും, ഉപേക്ഷിച്ചു കളയാനും മാത്രം നിന്നെയെനിക്ക് മടുക്കുന്നേയില്ലല്ലോ…! ✍️Splkollam

എങ്ങനെ വേണം? അയാൾ സാധ്യതകൾ ഒന്നൊന്നായി വിശകലനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വിഷം..? പോരാ, വയർ കഴുകിയാൽ രക്ഷപ്പെട്ടേക്കും.. കത്തി..? ഒറ്റക്കുത്തിന് ചത്തേക്കും.. അത്ര എളുപ്പത്തിൽ തീരരുത്.. ആസിഡ്..? തീവ്രവേദനയാണ്.. വൈരൂപ്യത്തോടെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാലോ..! പെട്രോൾ നിറച്ച കുപ്പി..? തന്റെ ദേഹത്തും തീ പടർന്ന് പണി പാളിയേക്കും.. തോക്ക്..? ഒറ്റ വെടി, ക്ഷിപ്രമരണം.. അങ്ങനെയിപ്പോ സുഖിക്കണ്ട.. മൂർഖൻ പാമ്പ്? വേണ്ട, പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ ചീത്തപ്പേരാകും..! നാടൻ ബോംബ്..? പൊട്ടിച്ചിതറി തീരും.. എന്നാലും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത മുഖം; തൃപ്തി തരൂല്ല.. ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ? അയ്യോ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വീടാണ്.. അതിലൊരു പോറൽ പോലും സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ശ്ശേ, എന്താണൊരു വഴി? ഇത്തിരിപ്പോന്ന പെണ്ണൊരുത്തിയാണ്.. കൂടെ പാർത്തതാണ്.. എന്നോ സ്നേഹിച്ചതാണ്.. മടുത്തിട്ടും കാലേൽ ചുറ്റിയ കയറായാൽ വേറെന്ത് ചെയ്യാനാണ്? ഓപ്പൺഹൈമർ.. ഫ്രിറ്റ്സ് ഹേബർ.. ഷിരോ ഇഷി.. പോങ്ങന്മാർ.. ആണവായുധങ്ങൾ.. രാസായുധങ്ങൾ.. ജൈവായുധങ്ങൾ.. വേസ്റ്റ്.. വെറും വേസ്റ്റ്.. ഒറ്റയൊരാളിനെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാൻ കഴിയുന്ന ഒരായുധവും കണ്ടെത്താത്ത ശാസ്ത്രം.. ത്ഫൂ.. നിരാശയ്ക്കൊടുവിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ കൗശലത്തോടെ അയാൾ തന്നെ കണ്ടെത്തി, അളവൊപ്പിച്ച്, അലക് കൂർപ്പിച്ച, അടിമുടി അരമുള്ള, ആയുധമൊരെണ്ണം അവഗണന…!…

ഒരിറ്റ് നാണമില്ലാതെ, ഇനി കാണുമ്പോൾ അരിപ്പത്തിരിയും ഇറച്ചിക്കറിയും വാങ്ങിത്തരുമോയെന്ന് ഞാനെന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് നിരന്തരം ആവശ്യപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നെത്തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന സംഗതിയാണ് ഈ ആവശ്യപ്പെടൽ. എന്റെ വീട്ടിലിലില്ലാത്ത ഒരു ചെടിയുടെ വിത്തോ, വായിക്കാൻ അത്രകണ്ട് ആഗ്രഹിച്ച ഒരു പുസ്തകമോ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും സാധാരണ ഞാൻ ആരോടും ആവശ്യപ്പെടാറില്ലായിരുന്നു. ഈയിടെയായി എനിക്ക് ഒരു മോശം സ്വഭാവം കൂടി വന്നു ചേർന്നിട്ടുണ്ട്. ആരെങ്കിലും എവിടേക്കെങ്കിലും പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, “പോയിട്ട് വരുമ്പോ എനിക്കെന്താ കൊണ്ട് വരിക..” എന്നൊരു വൃത്തികെട്ട ചോദ്യം ചോദിക്കും. ഇന്ന് കൂടി ഞാനെന്റെ ഒപ്പമുള്ള അധ്യാപികയോട് ചോദിച്ചിരുന്നു, ഉത്സവത്തിന് പോയിട്ട് വരുമ്പോൾ എനിക്ക് “കൊളുന്ത്” വാങ്ങി വരുമോന്ന്. ‘നോക്കട്ടെ മിസ്സേ, കിട്ടിയാൽ വാങ്ങാം’ എന്ന മറുപടി ഒരു നിമിഷത്തെക്കെങ്കിലും എന്നിൽ കൊളുത്തിയ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരിവെട്ടമുണ്ട്. അണയുവോളം തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറുനാളം. പണ്ടേതോ കാലത്ത് നിരസിക്കപ്പെട്ടതോ കിട്ടാതെ പോയതോ ആയ, ഒരിക്കലും തുറക്കാൻ കഴിയാത്ത സമ്മാനപ്പൊതികളോടുള്ള, പരിഭവം തീർക്കാനാകാം ഞാനും…

രാവിലെ അമ്മയെ ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോഴേ മറുപടി എന്താകും എന്നെനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ല… നീ അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും കൊടുത്തു തയ്‌പ്പിക്കാൻ നോക്ക്.” അമ്മ ഒരു മയവുമില്ലാതെ അറുത്തു മുറിച്ചു പറഞ്ഞു. അതിന് കാരണമുണ്ട്, കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് അമ്മ, വീട്ടിൽ വന്ന് തയ്ക്കാനുള്ള തുണികൾ വാങ്ങി പോയത്. എനിക്ക് രണ്ടു ബ്ലൗസ് തയ്ക്കാനുള്ള തുണികൾ, നീളം കുറക്കാൻ നൈറ്റികൾ, മോന്റെ ചില ഉടുപ്പുകൾ തയ്യൽ വിട്ട ഭാഗം തയ്ക്കാനുള്ളത്… എല്ലാം കൂടിയാണ് അമ്മ വന്നു കൊണ്ടു പോയത്. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് തുന്നൽ ജോലി ആയതു കൊണ്ട് എനിക്ക് ഒരിക്കലും പുറത്തൊരാളെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. ചേട്ടന്റെ അടുത്ത ഒരു ബന്ധുവിന്റെ മകളുടെ വിവാഹം ആണ് ഞായറാഴ്ച. അതിന് പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ ഇടാൻ ഉള്ളതാണ് ഒരു ബ്ലൗസ്.. അത് തയ്ക്കാൻ അമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ചേച്ചി, എനിക്കും ചേട്ടനും മോനും പുതിയ ഡ്രസ്സ്‌ കൊണ്ട് തരുന്നത്. ചേച്ചി എല്ലാർക്കും ഡ്രസ്സ്‌ എടുത്തു തരും എന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.…