നിസ്വരാം മനുഷ്യർ തൻ ആകുലതകളെ , രോഗപീഡകളെ ആർദ്രമാം നോട്ടങ്ങളാൽ, അലിവോറും പരിചരണത്താൽ, അലിയിച്ചു കളഞ്ഞിടുന്നു, ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാർ, നേഴ്സുമാർ. ആദരവോടെയോർക്കേണം, ന്യായമായ് പരിഗണന നൽകേണം സമൂഹമാവർക്കെന്നും.
നീ വിളിച്ചെന്ന തോന്നലിൽ കാത് കൂർപ്പിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും നീയായിരിക്കില്ല അവിടെ മിന്നായം പോലൊരു നിഴൽ…
ഇരുളിൽ തനിച്ചാക്കി ഭയപ്പെടുത്താനൊരു സുന്ദരി തരുണിയാമെക്ഷിയുണ്ട് വാൽക്കണ്ണെഴുതിയ മിഴിമുനകൊണ്ടവൾ പോറാത്ത ഹൃദയങ്ങൾ നാട്ടിലില്ല…
സ്നേഹം ഓരോ മനുഷ്യനും അവകാശപ്പെട്ട ഭൂപ്രദേശമാണ്. അത് നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിർത്തിയിൽ യുദ്ധമുണ്ടാകും.
പ്രണയം ചിലപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങനെയാ. ഇല വിരിഞ്ഞ് പടരുന്നത് മുള്ളിലേക്കായിരിക്കും. പിന്നെ തറയുമ്പോഴും പിഴുതെടുക്കുമ്പോഴും വേദന മാത്രം. അപ്പോഴേക്കും മുൾവേലിയായ് പൂത്ത്…
എരിവും പുളിയും ഉപ്പുമുള്ള വാക്കും നോട്ടവുമിട്ട് ചതച്ചരച്ചെടുത്ത് തൊട്ടു നാക്കത്തു വക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കവരെ വെന്തു പാകമായി കിട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലേ..?
മറക്കരുതാത്ത ചിലത് മറന്നുപോകുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങളിൽ വിള്ളൽ വീഴും, ഓർക്കരുതാത്ത ചിലത് ഓർത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മളുടെ ജീവിതപാതയിലും വിള്ളൽ വീഴും, പക്ഷേ പൊറുക്കേണ്ട…
ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കുവാൻ ആവാത്തവിധം ആർക്കും ഒന്നും കളഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല, കൂട്ടികെട്ടുവാൻ ആവാത്തവിധം ഒന്നും മുറിഞ്ഞുപോയിട്ടുമില്ല, ശ്രമിച്ചാൽ കിട്ടാത്തതായിട്ട് ഒന്നുമില്ല എന്ന കാര്യം…
കൊടുത്തത് മാണിക്യം ആയാൽപോലും സ്വീകരിക്കുന്ന ആൾക്ക് അതിന്റെ വില അറിയില്ല എങ്കിൽ അതിന്റെ സ്ഥാനം കുപ്പയിൽ ആയേക്കും, അതുപോലെയാണ് നമ്മൾ…
