ചുറ്റിലും അനേകർ ഉണ്ടെന്നാകിലും, ഉള്ളിലെ തിരയിളക്കങ്ങളറിയാതെ, മനസ്സിൽ നിറയും നൊമ്പരങ്ങളെയറിയാതെ, കുത്തുവാക്കുകളാൽ, പരിഹാസങ്ങളാൽ, മുറിപ്പെടുത്തിടും മനുഷ്യർക്കിടയിൽപ്പെട്ട് ആത്മാവിൽ ഏകാകിയായ് കാലം…

എന്നത്തെയും പോലെ അഞ്ചു മണിക്കു തന്നെ ശ്രീജ ഉണർന്നു. അതിപ്പോൾ ഒരു ശീലമാണ്. എന്തോ ഒരുൾവിളി പോലെ എന്നും ഉണർന്നു…

ജീവിതത്തിൻ്റെ സായാഹ്ന ഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന മുഖങ്ങളിലെ ഭാവങ്ങൾ പലതാണ്. പാൽപുഞ്ചിരി പൊഴിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയത്രേം നിഷ്കങ്കത തോന്നിപ്പിക്കുന്നവർ, ഒന്നുമുരിയാടാതെ കണ്ണുകളിൽ…

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു. സ്കൂൾ ഇല്ലാത്തതു കാരണം നേരത്തെ എണീറ്റു. സ്കൂൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ എണീക്കാറേ ഇല്ല. ഉമ്മ സുബ്ഹിക്ക് തന്നെ…

ഒന്ന് രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ ചെറിയ ഒരു നോവുണർത്തുന്ന അനുഭവം എഴുതിയാലോ…. “ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ നാളുകൾ…

ഓർമ്മയും മറവിയും ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഒരാൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ സാധിക്കാത്ത സംഭവങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ, അറിവുകൾ ഇവയെല്ലാം മറവിയുടെ കയത്തിലേക്ക് ഊളിയിടുന്നു.…