Author: Silvy Michael

ഒരു ഫ്ലാഷ്… ഒരു മിന്നൽ…. ഒരു നിമിഷാർദ്ധം! ഉടലില്ല.. നിറമില്ല… രൂപമേതുമില്ല.. പിതൃതേജസ്സിറ്റുന്ന മിഴിരണ്ടു മാത്രം. ഒരു മിഠായിപ്പെട്ടിയെയാണ് ഞാനപ്പോളോർമിച്ചത്. വർണ്ണമെത്ര… രൂപമെത്ര… ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം പക്ഷേ, മിഠായികൾ തന്നെ. വർഗ്ഗ,വർണ്ണ വേർതിരിവിന്റെ നിരർത്ഥകത ഒരുമാത്ര എന്നെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. ഹേ! മനുഷ്യാ, അനന്തചൈതന്യത്തെപ്പൊതിയുന്നൊ- രുടൽ മാത്രമല്ലേ നീ?? അവിടെ.. ഇവിടെ… എവിടെയും ഒരേസത്തുപേറി നിറഭേദങ്ങളിൽ പൂക്കുന്നവൻ. വിശ്വം നിറയും പിതൃചൈതന്യമേ ഈ പിതൃദിനത്തിൽ നിനക്കു പ്രണാമം.

“ഏഴു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ വീടിനകത്തേക്ക് വിളിപ്പിച്ചത്. ബ്ലേഡും കത്രികയും കത്തിയും ഒക്കെയായി മൂന്ന് സ്ത്രീകൾ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ എന്നെ….. എന്റെ ബാല്യം അന്ന് അവിടെത്തീർന്നു” സൈനബ് ജമ വിതുമ്പി. മിസ്സ് വേൾഡ് 2025ലെ സോമാലിയൻ മത്സരാർത്ഥിയായിരുന്നു 23 കാരിയായ സൈനബ്. ആ വേദിയിൽവച്ച് തന്റെ ജീവിതം തുറന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ പരിഷ്കൃത ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചു. ഏഴുവയസ്സിൽത്തന്നെ പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞാൽ നോവാണെന്ന് സമൂഹം അവളോട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ കഥ പെൺ സുന്നത്തിന്റെ ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന 230 ദശലക്ഷം ഇരകളുടെ കൂടെ കഥയാണ്. എന്താണ് പെൺ സുന്നത്ത് അഥവാ സ്ത്രീ പരിച്ഛേദനം? Female genital mutilation എന്ന അത്യന്തം പരിതാപകരമായ മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണത്. പെൺകുട്ടികളുടെ ജനനേന്ദ്രിയത്തെ അവർക്ക് പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ മുറിച്ചും വടിച്ചും തുന്നിയും അംഗഭംഗം വരുത്തുക- അതാണ് സ്ത്രീപരിച്ഛേദനം. പുരുഷന്മാർക്ക് പരിച്ഛേദനം ആരോഗ്യപരവും ശുചിത്വപരവും മതപരവുമായ കാരണങ്ങളാൽ നടത്തപ്പെടുന്നു എങ്കിൽ (അത് പല കാരണങ്ങളാൽ അവർക്ക് ഒരു added ബെനിഫിറ്റും…

‘ഊക്കോടെ പെയ്യുന്ന മഴ നിറയ്ക്കുന്ന ഉന്മാദം…അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. ഉള്ളിൽ ലഹരി തീർത്ത് സ്വത്വത്തിന്റെ അടിത്തട്ടു വരെ ഇളക്കിമറിക്കുന്ന ഒരു കച്ചേരി പോലെ മന്ദ്രസ്ഥായിയിൽ തുടങ്ങി ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തി ആഞ്ഞാഞ്ഞുപെയ്ത് പതിയെ അടങ്ങുന്ന മഴ.. വിഷാദമല്ല അതിന്റെ അന്തർഭാവം.ജീവനിൽ ജീവൻ നിറയ്ക്കുന്ന സൃഷ്ടിപരതയുടെ കുത്തൊഴുക്കാണ്!….’ ഡയറി മടക്കി അനല കട്ടിലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു;  കണ്ണടച്ച് ഓർമ്മകളുടെ ഒരു പെരുമഴക്കാലത്തിലേയ്ക്ക്  മെല്ലെ ഊളിയിട്ടു. കോളേജ് ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന മൺസൂൺ മഴ ഒറ്റയ്ക്കു നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ യൗവനത്തിൽ എന്നോ കുറിച്ച വരികളാണ്. പ്രണയം പുതുമഴയായും പൂമഴയായും ഒക്കെ പെയ്ത് പിന്നെ തോർന്നു തോർന്നു പോയ കാലമായിരുന്നു അത്. പ്രേമപരതയുടെ നിത്യവസന്തം എന്നുകരുതി താലോലിച്ച  ജീവിതത്തെ കാപട്യവും വഞ്ചനയും ഗർഭത്തിൽ പേറിയ അവഗണനയുടെ തീക്കാറ്റ് വന്ന് ആഞ്ഞുവീശി  വാടിക്കൊഴിക്കുകയായിരുന്നു. നിരാശയുടെ നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് മുങ്ങിമുങ്ങിപ്പോയ ദിനങ്ങൾ! പിന്നാലെയെത്തിയ മഴക്കാലങ്ങൾ അകംനിറഞ്ഞ ശൂന്യതയെ തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ കൊണ്ടു പുതപ്പിച്ചു. മഴപെയ്യുമ്പോൾ മിഴിയും പെയ്യുകയായിരുന്നു. തിരസ്കാരത്തിന്റെ വേവുമുഴുവൻ പെയ്തു…

വണ്ടി ഹോട്ടലിന്റെ പോർട്ടിക്കോവിൽ നിന്നുരുണ്ടുതുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് ഞാനോർത്തത്, ചെരിപ്പെടുക്കാൻ മറന്നിരിക്കുന്നു! വണ്ടി നിർത്തി ഹോട്ടൽ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ പാഞ്ഞു. ഭാഗ്യം.. ക്ലീനിങ് ബോയ്സ് റൂം ക്ലീൻ ചെയ്യുന്നതേയുള്ളൂ. എന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടന്ധാളിച്ചുപോയ അവരെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ വേഗം കയറി ടീപ്പോയുടെ അടിയിൽ അടുത്ത യാത്രയ്ക്കുള്ള ഊഴവും കാത്തുകിടന്ന എന്റെ പഴകിപ്പൊളിയാറായ ലെതർ ഹാഫ് ഷൂ ഞാൻ ധൃതിയിലണിഞ്ഞു. വന്ന വേഗത്തിൽപ്പാഞ്ഞ് തിരികെ പോർട്ടിക്കോവിലെത്തുമ്പോളുണ്ട്, എനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ വണ്ടി വളവ് തിരിഞ്ഞ് ഗേറ്റ് കടക്കുന്നു! “നിർത്ത്.. നിർത്ത്.. ഞാനുമുണ്ട്..ഞാൻ കയറിയിട്ടില്ല…” അലമുറയിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. വണ്ടിയിൽ നിന്നും തല വെളിയിലിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ നേരെ കൈനീട്ടി “അമ്മേ.. അമ്മേ..” എന്ന് തൊണ്ടകീറിവിളിക്കുന്ന മക്കളെ എനിക്കുകാണാം. എന്നിട്ടും വണ്ടി നിൽക്കുന്നില്ല! ധൃതിയിലല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എത്തിപ്പെടാൻ പറ്റാത്ത വേഗത്തിൽ അതങ്ങനെ ഓടുകയാണ്. ഞാനും ഓടുന്നുണ്ട്.. പിന്നെയും പിന്നെയും അലറിക്കൊണ്ടും വേഗം കൂട്ടിക്കൊണ്ടും എന്റെ സർവ്വശക്തിയും തൊണ്ടയ്ക്കും കാലുകൾക്കും പകുത്തു നൽകി ഓടിയിട്ടും വണ്ടി അകലത്തുതന്നെ. മെല്ലെ…

സ്നേഹത്തിനു ഭാഷയുണ്ടെന്ന്…. അവളത് അറിയുന്നത് തന്നെ ഈ അടുത്താണ്. മകന് ഇപ്പോൾ ആറുവയസ്സാകുന്നു. ടീച്ചർ പറയുന്നു- അവൻ മറ്റു കുട്ടികളെ പോലെയല്ല! ക്ലാസിൽ അവൻ അടങ്ങിയിരിക്കാറില്ല. അനുസരണ അരികത്ത് കൂടി പോലും പോയിട്ടില്ല. കൂട്ടുകാരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. ഓടിനടക്കുന്നു. പഠിക്കാൻ പിറകോട്ട്. പുസ്തകം സൂക്ഷിക്കില്ല. അങ്ങനെയങ്ങനെ…. സ്കൂളിൽ ചേർത്ത കാലം മുതൽ അവനെക്കുറിച്ച് പരാതികൾ മാത്രം. പരാതികളുടെ ബാഹുല്യത്തിൽ അവളുടെ കാതുകൾ ബധിരങ്ങളായി. സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള കോളുകൾ അവളിപ്പോൾ എടുക്കാറില്ല. അവനെ തല്ലി അവളുടെ കൈകൾ കുഴഞ്ഞു; ശകാ രത്തിന്റെ കയ്പ്പ് ഏറി നാവു കുഴഞ്ഞു. വൃത്തിഹീനമായ അവന്റെ എടുപ്പും നടപ്പും, ആരോടും ബഹുമാനമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റവും! അവളുടെ കണ്ണുകളും തളർന്നു. ആകെ മടുത്തു. ആ തളർച്ചയിൽ അവളിൽ ഓർമ്മകളുടെ പുഴ മെല്ലെ പിറകിലേക്ക് ഒഴുകി. ഊഷ്മളത നഷ്ടപ്പെട്ട കൗമാരത്തിലേക്ക്.. വികൃതി വടുക്കൾ തീർത്ത അവളുടെ ബാല്യത്തിലേക്ക്… കാറിപ്പൊളിച്ചു നിലത്തുരുണ്ടുതീർത്ത അവളുടെ ശൈശവത്തിലേക്ക്…പിന്നെപ്പിന്നെ അവൾ ആയിരുന്ന ഗർഭവീടിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക്. സ്നേഹത്തിൽ അങ്കുരിതമാകണം ഓരോ ജീവനും!…

ദിവസവും രാത്രി ഉറങ്ങും മുൻപ് കിടക്കമുറിയിലെ ജനാലവിരികൾ അല്പമൊന്നൊതുക്കിവയ്ക്കാറുണ്ട് ഞാൻ നിശയുടെ നിഗൂഢതയിലെവിടെയോ എന്നെ ഉറക്കത്തിലാഴ്ത്തിയിട്ട്, ഇരുട്ടിന്റെ മേക്കപ്പ് റൂമിൽ കയറി വെളുപ്പിന്റെ പൂക്കൈകൾ വാരിക്കെട്ടി ചില്ലതോറും മാല ചുറ്റി വശ്യഗന്ധത്തിന്റെ ചെപ്പും പേറി പുലരിയുണരുമ്പോൾ ഒപ്പമൊരുങ്ങിയിറങ്ങാൻ ഇഷ്ടമാണെന്റെ കൂട്ടുകാരി ജനാലപ്പുറത്തെ കാപ്പിച്ചെടിയ്ക്ക്. വിരിനീക്കിയ ജനലിലൂടെ കണ്ണിലൊരു പൂക്കണി നിറച്ച് പുലരിക്കുളിരിലേക്ക് എന്നെയവൾ കൈപിടിച്ചിറക്കും. ഇന്നലെ, ഓശാനയുടെ തലേരാത്രി.. മറമാറ്റി ജനാലയിലൂടെത്തിനോക്കിയ ഞാൻ വേറിട്ടൊരു കാഴ്ചകണ്ട് ഭക്ത്യാദരത്തിലാണ്ടുപോയി.. ദൈവികതയുടെ അദൃശ്യസ്പർശത്തിൽ എന്റെ കൈകൾ രണ്ടും ഞാനറിയാതെ കൂമ്പി! വെണ്ണിലാവിന്റെ വെള്ളിക്കസവു വാരിച്ചുറ്റി ചില്ലയിലാകെ വെള്ളിനൂൽ വലിച്ചു കെട്ടി ഇളംകാറ്റിലിലക്കൈ ഉയർത്തിയാട്ടി നൃത്തനിരതയായി നിൽക്കുന്നു എന്റെ കാപ്പിക്കൂട്ടുകാരി.. അഭൗമമായൊരു തേജസ് അവളെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്നു. മുറ്റത്തെ മാവും പിലാവും പേരമരമൊക്കെയും ആ കാന്തി പങ്കിട്ടവൾക്കൊപ്പമുണ്ട്. അന്തരീക്ഷത്തിലലിഞ്ഞുചേർന്ന് ദിവ്യമൊരു മന്ദ്രസംഗീതം…. മെല്ലെയാ ഗീതത്തിനുകാതോർക്കവേ ഞാൻ കേട്ടു, മെല്ലിച്ചു നേർത്ത ചില്ലകൾ തന്ത്രിയാക്കി സമീരൻ പാടുന്നു ‘ഓശാന.. ദൈവപുത്രനോശാന…’ ഈറനണിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തുറന്നുറ്റുനോക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്തുണ്ട്, ജനാലപ്പുറത്തു…

ധനുമാസക്കുളിരിൽ തണുത്തുവിറച്ച ഭൂമി ഒരു പുതപ്പിന്റെ ആലിംഗനം കൊതിച്ചു. കരുണ ജീവൽ ഭാവമായ മരങ്ങൾ സ്വയം മറന്ന് ഇലപൊഴിച്ച് അഴകുറ്റൊരു തവിട്ടു നീരാളംമെടഞ്ഞ് ഭൂവിനെ പുതപ്പിച്ചു. നന്ദിയുടെ ഉത്തരിപ്പുകടം ബാക്കിയാക്കി അവളുറങ്ങി. പച്ചക്കുപ്പായമൂരി നഗ്നരായി നിന്ന മരച്ചില്ലകൾ സ്വപ്നത്തിൽ അവളെ നോവിച്ചു. ഉറക്കത്തിന്റെ ഇടവേളകളിൽ അവൾ അതിനു പരിഹാരം ചെയ്തു. പച്ചക്കുടകൾ നെയ്ത് മരത്തലപ്പുകളിലേക്ക് അവൾ എയ്തു വിട്ടു. മകരം പുലർന്നപ്പോൾ മരങ്ങളിൽ ഇലപ്പിറവിയുടെ ആഘോഷവും ഉയർന്നു. മെല്ലെ മെല്ലെ ശിഖരങ്ങളെല്ലാം പച്ചപ്പുതപ്പാൽ മൂടി. പുതപ്പുകളുടെ ആധിക്യത്തിൽ ഭൂമിപ്പെണ്ണ് വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. വിയർത്തു വിയർത്ത് ദുർഗന്ധം വമിക്കും എന്നായപ്പോൾ ആകാശം കനിഞ്ഞു. പുതുമഴ അയച്ച് അത് ഭൂമിയെ കുളിപ്പിച്ചു കയറ്റി. നനഞ്ഞു കുളിർത്തകുംഭം വിത്തിനായി ദാഹിച്ചു… വിത്തിനെ വരവേറ്റു. വിത്തു മൊത്തം പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ച് മീനം മഴയെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. നീയില്ലാതെ ഞാൻ പെരുത്തു ഹാപ്പിയാണെന്ന് പൂക്കളും പുതുനാമ്പുകളും കാട്ടി അവൾ പറഞ്ഞു. പിന്നീട് വന്ന മേടം പൊരിവെയിൽ ആണ് എന്റെ ആഹ്ലാദം എന്ന്…

അച്ഛനുമമ്മയും വേർപിരിയുമ്പോൾ അവന് ഏഴു വയസ്സാണ്. വേർപിരിഞ്ഞു എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഒഫിഷ്യലി ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആയത് എന്ന് കരുതരുതേ. അമ്മ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷനോടൊപ്പം ഇറങ്ങിപ്പോവുകയായിരുന്നു. ഏഴ വയസ്സുകാരനും 14 വയസ്സുള്ള ഏട്ടനും അമ്പരന്നു പോയ അച്ഛനും വീട്ടിൽ തനിച്ചായി. ഏതാണ്ട് രണ്ടുവർഷത്തോളമായിരുന്നു വീട്ടിലെ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഓരോ രാത്രിയിലും കരഞ്ഞു തളർന്നായിരുന്നു അവൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. വാക്കു തർക്കങ്ങളിൽ ജയം തന്റെ ഭാഗത്തായിരിക്കണമെന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും ഒരുപോലെ വാശി പിടിച്ചു. അത് പലപ്പോഴും കയ്യാങ്കളിയിൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏട്ടനും അനിയനും ഭയന്ന് ദൂരെ മാറിനിന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ഏട്ടൻ അവനെ ഇറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിക്കുമായിരുന്നു. അത്താഴം പോലും കഴിക്കാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് തളർന്നുറങ്ങുമായിരുന്നു. ഓരോ സന്ധ്യയിലും തലേന്നത്തെ രംഗങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വഴക്കും വക്കാണവും വീട്ടിലെ പതിവുചര്യകൾ ആയപ്പോൾ, ഉള്ളിലെ ഭയപ്പാടിനെ കുട്ടികൾ നിർവികാരതയുടെ പുതപ്പിട്ടു മൂടി. കരുതലോ ചേർത്തുപിടിക്കലോ ആ വീട്ടിൽ അന്യം നിന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് അമ്മ വീടുവിട്ടിറങ്ങുകയും ചെയ്തു!! ഉണ്ണിക്ക് അന്ന് ആശ്വാസമാണ്…

കിഴക്ക് വെള്ളകീറുന്നു. ഏതോ അരുതായ്കയുടെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ എന്നിട്ടും സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. നെഞ്ചിൽ കനൽ കൂട്ടിയ തലേന്നത്തെ പകൽ പകർന്ന ചൂട് ഇപ്പോഴും ആറാതെ, കുളിരിനായി കൊതിച്ച് ഭൂമി. വിടരാൻ വെമ്പുന്ന വേനൽപ്പൂക്കൾ അവിടവിടെ ആർത്തിയോടെ കണ്ണുചിമ്മി വർണ്ണക്കൈകൾ വീശുന്നുണ്ട്. മണി ഏകദേശം അഞ്ചര. അമ്പിളി ഉദയസൂര്യനോട് പരിഭവം പറഞ്ഞു തീർന്നിട്ടില്ല. നേരപ്പകർച്ചയുടെ നേരം കടന്നുവേണം അർക്കനാദ്യകിരണം തെളിമയോടെ താഴേക്ക് തൊടുക്കാൻ. പകൽ പുതുദിനത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണുതിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു വരുന്നതേയുള്ളൂ. പാളത്തിന്റെ ഒത്ത നടുവിൽ അവൾ നിന്നു. ഇടതും വലതും ഓരോ പൊന്നോമന ഉണ്ട്. കടന്നുപോയ രാത്രി ഉറക്കത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല. ഒരു നൂറു സംശയങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഇരുവർക്കും… ‘പേടി തോന്നുമോ,ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽപ്പെടുമോ, തൊട്ടടുത്തുവന്നു വണ്ടി ചവിട്ടി നിർത്തിയാലോ, ഒരാളെ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി മറ്റവരെയും കൊണ്ട് വണ്ടി പോയാലോ….’ അത്താഴം ഒരു പെസഹാ വിരുന്നായിരുന്നു അവർക്ക്. ഇഷ്ടപ്പെട്ട കഞ്ഞിയും കൂട്ടാനും അമ്മ വാരി കൊടുത്തത് തിടുക്കത്തിലാണ് കഴിച്ചത്- ഒട്ടും ബാക്കി വയ്ക്കാതെ, അവസാനവറ്റുവരെയും. രാത്രി…

പ്രിയനേ, പ്രണയദിനത്തിലൊരു പ്രണയവരി കുറിക്കാനാണ് ഞാൻ പേന തപ്പിയത്. കയ്യിൽ തടഞ്ഞതോ ഇത്തിരിയോളം പോന്ന ഈ കുറ്റിപ്പെൻസിലും. നോക്കി നോക്കി നിൽക്കേ നമ്മുടെ പെൻസിൽകാലം ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ എന്നിലേക്കിതാ തിരതള്ളിക്കയറിവരുന്നു… അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ അഞ്ചാം ബെഞ്ചിൽ മെരുങ്ങാത്ത മഷിപ്പേനയൊന്ന് കയ്യിൽ തെരുപ്പിടിച്ച് ഇതികർത്തവ്യതാമൂഢയായിരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി ക്ലാസ്സിന്റെ അങ്ങേ പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ചിരി പാറിയെത്തിയത് ലജ്ജയോടെ ഞാനിപ്പോളോർക്കുന്നു. വിരലുകൾക്കിടയിൽ ഒതുക്കത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന നീലമഷിപ്പേന നീയന്നുയർത്തിക്കാട്ടി വായുവിലെന്തോ കുറിച്ചു. എന്നിട്ട് ‘പേടിക്കാതങ്ങെഴുതു പെണ്ണേ’ എന്നു ഗോഷ്ടി കാട്ടി. വരയിട്ട ബുക്കിൽ പെൻസിലമർത്തി ഉരുട്ടി ഉരുട്ടിയെഴുതിയിരുന്ന ഞാൻ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മഷിപ്പേന കയ്യിലെടുത്തു- പതംവന്ന പതിവുപടിയിൽ അമർത്തിയെഴുതി.. തെളിച്ചം പോരെന്നും ഉരുളിമ പോരെന്നും കരുതി അക്ഷരങ്ങൾക്കുമേൽ വീണ്ടും വീണ്ടുമെഴുതി. ബുക്ക് കീറി.. നിബ്ബൊടിഞ്ഞു! ധാരധാരയായി ഒഴുകിയ കണ്ണീർ വീണുനനഞ്ഞ കടലാസ്, കഥ പൂർത്തിയാക്കി! എരിതീയിൽ എണ്ണയായി ടീച്ചറിന്റെ അടി പിന്നാലെയും… കരഞ്ഞുകരഞ്ഞു ഞാനൊരു വഴിക്കായി! ജനഗണമന പാടി സ്കൂളിന്റെ കൂടു തുറന്നു വെളിയിലിറങ്ങുമ്പോഴും ജൂണിലെ…