“എന്റെ പൊന്നു പപ്പേട്ടാ… ഒന്ന് അനങ്ങി അനങ്ങി കേറി വാ… പൊള്ളുന്ന വെയിലാ ഇവിടെ…” നല്ല ഉയരമുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഏണിയിലൂടെ ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ച് വലിഞ്ഞുകയറുന്ന പപ്പേട്ടനെ നോക്കി ഞാൻ…
ജീവിതം
ഉള്ള് വേവിച്ച ഓർമകൾക്ക് എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത കനമാണ്, തലക്കനം മൂക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ചിതലുകളുടെ പിരുപിരുപ്പ് കേൾക്കാം അവ കൂട്ടത്തോടെ പുറ്റ്…
മുംബെയിലെ കഫേ പരേഡിലുള്ള മേക്കർ ടവറിലെ തൻറെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ സൂസന് വിശാലമായ കടൽ കാണാം. തൻറെ മനസ്സിൽ…
”മനുഷ്യന്റെ ചോര കലർന്ന ഭക്ഷണം നിങ്ങൾ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” സദസ്സിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ നിശബ്ദതയിൽ എന്റെ ശ്വാസം ഒരു മുരളൽപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.…
“പ്രണയമേ നിന്നിലേക്കു നടന്നൊരെൻ വഴികൾ ഓർത്തെന്റെ പാദം തണുക്കുവാൻ” എനിക്കേറ്റം ഇഷ്ടപെട്ട പ്രണയഗാനത്തിലെ വരികളാണ്. മൃത്യു എന്നെ പുല്കുന്നതിനു മുൻപ്…
ജഗനോടോപ്പം കാറിൽ ഗൂരുവായുരിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ മുതൽ ജാൻവി അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ലാ, എത്തിച്ചേരേണ്ട സ്ഥലവും അവിടെ അഭിമുഖികരിക്കേണ്ട മനുഷ്യരേയും…
കൂട്ടിക്കിഴിക്കാത്ത ബാല്യം NLPS ലെ ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ബഞ്ചിലിരുന്ന് കരഞ്ഞ കുട്ടിക്ക് ആശ്വസിപ്പിച്ച് തോളിൽ തട്ടിയവരെല്ലാം കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. എന്നാലും കണ്ണീരുതുടച്ച്…
