“എന്റെ പൊന്നു പപ്പേട്ടാ… ഒന്ന് അനങ്ങി അനങ്ങി കേറി വാ… പൊള്ളുന്ന വെയിലാ ഇവിടെ…” നല്ല ഉയരമുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഏണിയിലൂടെ ഓരോ ചുവടും സൂക്ഷിച്ച് വലിഞ്ഞുകയറുന്ന പപ്പേട്ടനെ നോക്കി ഞാൻ…
ജീവിതം
അഭിപ്രായങ്ങളിലും നിലപാടുകളിലും വ്യക്തത പുലർത്തിയാൽ നാം കൂടുതൽ തെളിച്ചമുള്ള മനുഷ്യരാകും.
അച്ഛൻ ഉമ്മറത്തൊരു ചാരുകസാരയിൽ എന്നുമുണ്ടാവും എന്നതായിരുന്നു ചെറുപ്പത്തിലെ എൻ്റെ മൈൻഡ് സെറ്റ്. ജോലി തെണ്ടി നടുവിട്ടപ്പോഴും വീടിനെക്കുറിച്ച് വേവലാതി തോന്നാഞ്ഞത്…
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പതിനഞ്ചാം നിലയിൽ, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ദേവൻ. കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിൽ ഒരു സന്ദേശം…
വീണ്ടും ഒരു പുതു വർഷം കൂടി. എല്ലാ പുതുവർഷത്തിനും ഉത്സവങ്ങൾക്കും മുൻപ് വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലോ രണ്ടു തവണയോ നമ്മളെല്ലാം ചേട്ടയെ…
ഇരുളോർമ്മകൾ ഹൃദിയിൽ വിരിയും മൗന സ്മൃതികളുടെ ജപമാല. കാലാന്ധകാരം മറച്ച നിമിഷം നിലാവായി ഉള്ളിൽ ഉണരും, നിഴലായ് ഞാൻ പാതകൾ…
രാത്രി 12 മണി കഴിഞ്ഞാണ് വിപിൻ സാറിൻ്റെ ഫോൺ വന്നത്. സ്വാഭാവികമായും ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതിൻ്റേയും അലോസരത്തിൻ്റേയും സ്വരത്തിലായിരുന്നിരിക്കാം എൻ്റെ മറുപടി.…
