എന്നിൽ പ്രണയത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമുയരുമ്പോൾ നിലാവ് പോൽ ഉള്ളിലുദിക്കും നീ…. കാറ്റിലുലയാത്ത കരിമ്പന പോൽ ഒരാൺകവിത, നീയെൻ പ്രണയസങ്കല്പത്തിൻ ഉടയോൻ, വശ്യനോട്ടത്തിൻ കുടുക്കിട്ടെന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തും… എന്നെക്കരുതി തുടിക്കും…

ജീവിതം തരിമ്പും മിച്ചമില്ലെന്നോർത്ത് ഖേദിച്ച്, നോവാനും വേവാനും കണ്ണീരില്ലാതെ ഭൂമിയിലൊരറ്റത്ത്, ഒറ്റയായി പരുവപ്പെട്ട്, വിഷാദത്തിന്റെ അടി കാണാത്ത ആഴക്കിണറിൻ വക്കിലിരിക്കും കാലത്താണ്  അയാളെന്നെ തിരഞ്ഞു വന്നത്.. അറ്റുവീഴാൻ…

നിന്നെ മറക്കുകയെന്നാൽ ഇല കൊഴിഞ്ഞ നഗ്നശാഖിയായ് വെയിലേറ്റുരുകലാണ്… അലയടങ്ങാത്ത കണ്ണീർക്കടൽ    ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കലാണ്‌… വെന്തു പഴുത്ത അഗ്നിപർവതങ്ങളെ ചുമന്ന് നടക്കലാണ്… ഉള്ള് ചത്തവളുടെ കണ്ണീർ ചിരിയായ്…

ഒറ്റയ്ക്കാവുകയെന്നാൽ ഒച്ചയില്ലാതെ ജീവിതം വലിഞ്ഞിഴഞ്ഞു നീങ്ങലാണ്.. കമിഴ്ത്തി വെച്ച സ്നേഹത്തിൻ പാനപാത്രങ്ങളിൽ ദാഹനീര് തിരഞ്ഞു തൊണ്ട പൊള്ളലാണ്… തിരസ്കാരങ്ങളുടെ നിരന്തര പ്രഹരമേറ്റ് ചിന്നിപ്പോയതൊക്കെയും തുന്നിക്കൂട്ടലാണ്.. നിസ്സംഗതയാൽ മൗനമേൽപ്പിക്കും…

ആചന്ദ്രതാരമെൻ പ്രാണന്റെ ചില്ലയിൽ പൊൻചെമ്പകമായ് നീ വിടരൂ… നേർത്ത പൂമണം കൊണ്ടെന്നെ പുണരൂ….

മഴ… എനിക്ക് അത്രമേൽ പ്രിയമായത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്നോ? പച്ചപൊടിപ്പിൽ തളിരിലകൾ വിരിയിച്ചു, പുതുജീവന് നാമ്പു നൽകുന്ന മഴ. മഴയോർമ്മകൾ ഓരോ നിമിഷത്തിലും പൊടിച്ചു വളർന്ന് എന്നെ പൊതിയുന്ന മനസ്സിലെ പച്ചപ്പാണ്.…

വേർപെടുമ്പോഴും വേർപെടാതെ, വേദനിച്ചു കൊണ്ടും നമ്മളെ നമ്മൾ ഉള്ളിൽ ചുമക്കുന്നു പിന്നെയും…

രാത്രി ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് അടുക്കളയും വൃത്തിയാക്കി മായ സോഫയിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ മൊബൈൽ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്ന അശോക് അവളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു അവളുടെ കൈ തഴുകി കൊണ്ട് അവൻ…

ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് ഒരു സമാധാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതമാണ്. പൈസക്ക് നല്ലപോലെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നപ്പോഴും, ആഗ്രഹിച്ചതൊന്നും തന്നെ കിട്ടാതിരുന്നപ്പോഴും, “സമാധാനം തരേണമേ, സന്തോഷം തരേണമേ”, എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചത്…

നാളെ സ്കൂൾ തുറക്കുകയാണ് ചിന്നുവിന് ഈ തവണ ഒരു പുത്തനുടുപ്പിട്ട് ആദ്യ ദിവസം പോകണം എന്നാണ് ആശ. എട്ട് വയസ്സാണ് ചിന്നുവിന്റെ പ്രായം എന്നാൽ പുത്തനുടുപ്പ് അവൾക്കില്ല.…