കവിത

പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരേ,നിങ്ങൾക്ക് മരിക്കാതിരിക്കാമോ? ഒറ്റ വരിയിൽ തീർത്തുപോകാൻനിങ്ങളത്ര നിസ്സാരമായിരുന്നോ? ഒരു ചിരികൊണ്ട് പണിതുയർത്തിയവീടുകളൊക്കെയും ബാക്കിവെച്ച്,ചെറുനോട്ടങ്ങൾകൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്തപകലുകളൊക്കെയും അനാഥമാക്കി,എങ്ങോട്ടാണ് ഇത്ര ധൃതിയിൽനിങ്ങളിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്? നിങ്ങളില്ലാതായാൽ ബാക്കിയാവുകപാതി കുടിച്ചുവെച്ചഒരു കപ്പ് കാപ്പിയാണ്,പറഞ്ഞുതീരാത്ത സ്വകാര്യങ്ങളാണ്,പങ്കുവെക്കാനിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാണ്,ആ ഒരാളുടെ ലോകം…

Read More

ഗാന്ധിയെ വരയ്ക്കുവാൻ എന്തെളുപ്പം ഗാന്ധിയെന്നോതുവാൻ അതിലെളുപ്പം ഗാന്ധിതൻ ഖദറിട്ട കീശകൾക്കുള്ളിലായ് ഗാന്ധി ചിരിക്കുന്നു…

എന്നും ചിരിതൂകും മർത്യരെ കാണുമ്പോൾ കരയുന്ന മനസ്സിനെ കാണാൻ കഴിയണം കോപത്താൽ…

ജീവിതം തിരിച്ചെടുക്കുമ്പൊ ‘ദൈവം’ ന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള രൂപത്തോടായിട്ടും മേലോട്ട് നോക്കി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും! പരാതി പറയും, പരിഭവങ്ങളിറക്കി വെയ്ക്കും! പക്ഷെ ജീവിതം നൽകി…

ഇരുളിൻ കലികാലമിതു കരുണ വറ്റിയ കണ്ണുകൾ ചിരി മറന്ന ചുണ്ടുകൾ ഇരവിലും പകലിലും നിണമൊഴുകുന്ന നിരത്തുകളൾ അതിജീവിതകൾ പെരുകുന്നു…

മനുഷ്യമനസ്സിൽ നന്മ തൻ വെളിച്ചം മങ്ങിത്തുടങ്ങുമീ ദിനങ്ങൾ കലികാലത്തിൻ ലക്ഷണമോ? ഓർത്തുനോക്കിയാലറിയാം സത്യം, തിന്മയും നന്മയുമുണ്ടായിരുന്നു ഉലകിൽ അനാദികാലം മുതലേ,…

അച്ഛന് കൂട്ടായിരുന്നോരാ ചാരു കസേര…ഇന്നൊറ്റക്ക് ഉറങ്ങുന്നു ഉമ്മറത്തൊരു കോണിൽ…വെറ്റില പാക്കിന്റെ നറുമണം തൂകി…ഇന്നൊറ്റക്കുറങ്ങുന്നു… പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ അലകളിലെവിടെയോ…നൊമ്പരപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്…സർവ പ്രപഞ്ച സ്മൃതികളിൽ…

എൻ ഹൃദയത്തെ ചേർത്തുവയ്ക്കാൻ ചിന്തകൾ പതഞ്ഞു പൊന്തുമ്പോൾ എൻ വിരൽതുമ്പിലെ തൂലികയിൽ പിറക്കാൻ എന്നിലെ കാഴ്ച്ചകൾക്കു ചന്തംകൂട്ടാൻ ഇരുൾ പരക്കും…