എത്രവട്ടം നിൻതീരത്തുനിന്ന് തിരിച്ചയക്കപ്പെട്ടാലും നിന്നിലേക്ക് നിരന്തരമെത്തു- മെൻ മിഴിത്തിരകൾ.. രാത്രിയിലെൻ ജാലകത്തി- നുമപ്പുറം നിന്നു പെയ്യും വെൺ ചന്ദ്രനെയെങ്ങനെ കടക്കണ്ണെയ്യാതിരിപ്പൂ ഞാൻ!

പുഴയുടെ കൈയിലൊതുങ്ങി അവർ കിടന്നു ഒന്നും പറയാനാവാതെ, ഓളങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദ സംഗീതം മനം നിറച്ച് ഒഴുകി. കാറ്റ് വന്നു ഓളങ്ങൾക്കും ഒരു താളം…

തിരയെണ്ണാൻ കടലോരത്ത് ചെന്നപ്പോൾ, എന്റെ നോവുകൾ കടലമ്മ കടം ചോദിച്ചു. നുരയിട്ട തിരകളെ കരയിലേക്കയച്ച്, എന്റെ കാലിൽ തൊട്ട് കടൽ കേണപേക്ഷിച്ചു. ഉപ്പുകാറ്റ് കള്ളനെപ്പോൽ…

കാവ്യ നർത്തകീ നിൻ പാദ ചലനം ധ്വനിതരംഗമായി കവിതതൻ ചാരുദളം വിടർത്തീ… ദേവീ നിൻ ചിരിതൻ മധുര ധ്വനിയിൽ മുങ്ങി മാനസം നടനമാടിടുന്നൂ യദുകുല…

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ പുഴയോരത്ത് വീണ്ടും ആ രണ്ട് മരങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടി. “താൻ വല്ലാതെ ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു!” “ഉം… നിന്നോടുള്ള വാക്ക് പാലിക്കാൻ…

എത്ര പാളികൾ തുറന്നാലും ജാലകത്തിലൂടെ ഒരിക്കലും അകത്തേക്കു കടക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു വീടാണ് ഓരോ മനസ്സും ഓരോ മനുഷ്യരും..